Weerspiegeling

afbeelding van Willeke Havinga Willeke Havinga Aantal keren gelezen: 66 Mensen

een blik in de spiegel, een herinnering

Weerspiegeling

 

 

Even denken. Wat moest ik ook al weer gaan doen.

 

Ik draai me even om, sta stil, mijn linkerhand krult de donkerblonde lokken op mijn hoofd. De wijsvinger op mijn lippen alsof vrouwenlippen moeite moeten doen om niet te vroeg te spreken.

 

Even denken.

 

Ik sta in de gang. In de gang hangt een spiegel en de spiegel heeft mij in mijn aarzeling betrapt.

Ik zie de weerspiegeling. Een vrouw, jong nog en slank. Ik zie mezelf en daar doorheen: ‘Ons moeder.’

 

Ik ben weer zeven. Ons moeder dertig.

Ze staat: linkerhand in het haar, rechter wijsvinger op haar mond.

Ze is gekleed in haar zwarte serveersters-outfit, zwarte satijnen blouse, zwarte rok en een helder wit schortje waar ze als dat nodig zou zijn geweest, een portemonnee in had kunnen steken waar ze het geld van de gasten, -nu zijn het gasten, weet ik uit ervaring, maar vroeger waren het gewoon klanten- , in kon doen, het wisselgeld uit kon halen. Maar ons moeder heeft die portemonnee al jaren niet meer nodig. Alles is gratis in de bestuurskamer van P.S.V.

 

Ik zit op een tafel. Mijn beentjes zwaaien op en neer en elke keer als mijn voetjes omhoogkomen kijk ik even naar de zwarte lakschoentjes, de witte kousjes en de rand van mijn zwarte jurkje. Het is niet zo dat ik op mijn mamma wil lijken, ik ben nu eenmaal niet zo’n kleurrijk kind.

 

‘Wat is er , mamma?’ Ik zie haar immers denken.

‘Niets’ zegt ze. ‘Ik moest even denken.’ En ze haalt haar hand uit heur haar.

 

Het is maandagochtend. Ze moet alles opruimen van de zaterdagavond, de wedstrijd daarvoor.

Ik hoef niet naar school. Alleen thuisblijven is geen optie. Ik moet met mamma mee.

 

Ik kom alleen op maandag in het stadion van P.S.V.

Mijn grote broer is op zaterdag wél wezen kijken, jongensrang. Als voetballend lid heeft hij gratis toegang. Net als Pappa. Ze zijn samen geweest.

 

Betty, het buurmeisje heeft opgepast.

En ik slaap al als zij thuiskomen

 

Als pappa ’s zondags een uitwedstrijd heeft, lopen mijn broertje en ik, achter ons moeder aan, naar Stratum, naar oma toe. Speelt hij thuis, dan gaan we naar Welschap, thuisbasis van de amateurtak van P.S.V., naar pappa’s wedstrijd kijken,

 

Mijn broertje voetbalt met de zonen van mijn vaders teamgenoten. De meeste van pappa’s vrienden hebben zonen, sommigen hebben er, in tegenstelling tot papa, zelfs twee. Intussen laat mijn broer zich door de scouts bekijken. Ze vinden hem op mijn vader lijken. Maar ik voetbal niet mee! Ik zit stilletjes voor me uit te kijken. Voor meisjes is er weinig te beleven bij P.S.V.

 

Ja, poetsen, schrobben, vegen, glazen afwassen en de koffiekopjes. Mamma heeft de hele maandagochtend werk. Als ze het slim aanpakt, tenminste, is ze voor de middag klaar. Dus zie ik haar stilstaan en denken, hand in het haar, wijsvinger op de lip.

 

Ik zit op de tafel zodat zij de vloer kan dweilen

Ik kijk om me heen, zie van alles op de bar, cola, sinas, 7-up.

 

‘Mamma’ bedel ik.

‘Wat is er, Willeke?’ Moeder zucht,

‘Ik heb dorst,’ zeg ik.

Mijn broer zou cola hebben gekregen maar mij geeft ze water.

Haar hand kroelt even door mijn haar.

Dan gaat ze verder met wat ze nog moet doen.

 

‘Even denken.’ Wijsvinger op haar lippen, linkerhand door het donkerblonde haar. Ik zie haar terug in mijn spiegel.

Ik ben anders dan mijn broertje.

Ik lijk teveel op haar.

 

Leave a comment.

afbeelding van Willeke Havinga
Willeke Havinga
geboren 14 februari 1963, in Eindhoven. woonachtig in Tilburg, studeerde theologie aan de Theologische Faculteit Tilburg. liefhebberijen zijn: schrijven, lezen, schilderen, vroeger ook toneelspelen en zingen. En om maar meteen uit de kast te komen... ik val op vrouwen. En dat komt af en toe in mijn verhalen terug.

Ontvang iedere week een gratis verhaal!

Laat je inspireren door de beste schrijvers en ontvang de nieuwste verhalen per mail!
Geef je op en je krijgt wekelijks een gratis verhaal opgestuurd.

 

Ja, dat wil ik wel   Of bestel het magazine

Het podium voor jouw verhaal

De Verhalenmakers is een sociale onderneming met als belangrijkste doel: bijdragen aan verbinding.

Wij bieden een podium voor verhalen, schrijvers en professionals omdat we geloven in de kracht van storytelling.

Ben je een schrijver of wil je graag schrijven?
Meld je aan!

Twitter

RT @JetPeep: Wat moet een stadse puber nu op het Franse platteland. Saai? Integendeel. Lees zijn avontuur https://t.co/JjsrpPC1w5 https://t…
De Verhalenmakers (3 years ago)
Tnx @CarienTouwen voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd op https://t.co/UX4u38lwNw. Kom maar door met die mooie verhalen!
De Verhalenmakers (3 years ago)
Tnx @HaarlemseZaken voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd. Kom maar door met die mooie verhalen! https://t.co/12HeDI8DRf
De Verhalenmakers (3 years ago)
Yes! https://t.co/ytcegbvBAv
De Verhalenmakers (3 years ago)
Mooi begin van een nieuw #verhaal https://t.co/6aPxB6LDjH
De Verhalenmakers (3 years ago)

@social #media

Contact

De Verhalenmakers

info [at] verhalenmakers.com
of ga naar de contactpagina