Warm

afbeelding van Willeke Havinga Willeke Havinga Aantal keren gelezen: 268 Mensen

Buiten: Hittegolf Binnen: een beginnend schrijfster. de Combinatie: Nou, lees maar

Warm

 

Haar jurkje plakt, alsof de felle zon de gele stof met haar, inmiddels gebronsde, lichaam heeft versmolten. Vochtplekken geven de contouren van haar bikini aan en het zweet dat langs haar gezicht parelt, haar haren vochtig maakt en een aanslag pleegt op het stro van haar aan het strand gekochte hoed, heeft haar zakdoekje al zo nat gemaakt dat het niet meer weg te vegen is. Dat zweet, die warmte.

 

Oh nee! Ik mocht het woord ‘warmte’ niet gebruiken.

 

Schrijverscursus! 8 zaterdagen!

Beschrijf: ‘Warmte’

Dat was de opdracht. Dus niet: ‘Het was warm, die dag’ maar een beschrijving van die dag waardoor het duidelijk is dát het warm is. Dat had ze gezegd, Monica.

 

En ik schrijf op: ‘dat zweet, die warmte.’ En dat al in de tweede zin.

 

Monica is een schrijfster. Ze heeft al vier boeken op haar naam staan. Die boeken heb ik nog nooit in de boekhandel zien staan, laat staan gelezen. Maar, de boeken, ze zijn er en ze zal ook wel verstand van zaken hebben.

In ieder geval is ze aardig. Vind ik tenminste.

 

Vier romans! En ze is pas 36 jaar! Net zo oud als ik.

En terwijl ik mijn pen opeet, nadenkend, bedenk ik dat ikzelf nog helemaal niets heb gepresteerd. Een ‘wannebee-writer’, dat is Willeke Havinga

 

Ik zucht, ik denk en ik kijk naar haar, naar Monica. Ze heeft rood haar, sproetjes in het gezicht. Ze is lang en slank en gehuld in een felgeel jurkje.

Ze draagt haar jurkje met de vanzelfsprekendheid van een knappe vrouw. Of beter gezegd van een vrouw die wéét dat ze knap is, en dat iedere man die haar ziet haar wel bewonderend naar moet kijken. En zo kijk ook ik naar haar. En nu ze voor het raam staat, met de zon achter zich, dan lijkt haar haar zelf de zonsopgang te zijn. Zou ze haar mond openen om te lachen, dan zou het lijken alsof de zon door de wolken scheurt en stralend zonlicht naar de aarde stuurt. Ik zou die stralen op mijn gezicht willen voelen, alsof het een warme zomerdag zou zijn. Helemaal alleen voor mij. Omdat ze naar mij kijkt, naar mij lacht.

 

Ze kijkt niet naar mij. Ze lacht niet naar mij. Ze leunt alleen maar tegen de vensterbank aan, in dat gele jurkje dat, volgens mijn verhaal, aan haar lichaam zou moeten plakken. Vanwege de warmte. De warmte waarover ik zou moeten schrijven.

 

Dat zweet….

Niet die warmte maar wat dan wel?

 

Dat zweet, parelend,

Mooi woord, parelend. Maar wat wil ik met dat zweet?

 

Dat zweet, parelend, ik zou het van haar gezicht willen wissen. Nee, van haar voorhoofd willen likken, van haar wangen willen kussen. En dan…

 

Dan bedenk ik me. Straks leest ze het! En als ze dan….? Wat denkt ze dan…? Hoe ziet ze mij dan….?

Ik scheur het blad van mijn schrijfblok, verfrommel mijn tekst.

 

Een nieuw leeg blad voor me, een pen die ritmisch tegen mijn lippen tikt.

‘Warm’, hoe omschrijf je warm?

 

Sabine aarzelt niet, zij schrijft, ijverig, zoals ze vroeger tekeningen maakte. geconcentreerd, over haar papier gebogen, met een tong die af en toe haar lippen bevochtigd. Mijn kleine zusje!

 

Het zal iets van een maand geleden zijn geweest, toen ik nog in tranen was om de breuk met Kirsten.

Bienchen had een foldertje op tafel gegooid. ‘creatief schrijven’, acht weekeindes in een landelijke omgeving.

‘Jij wilt toch schrijfster worden?’

Ik had geknikt maar het foldertje terug geschoven, haar richting in.

‘Je moet er echt tussen uit, af en toe’ had ze gezegd, ‘iets leuks doen’ en het foldertje kwam weer mijn richting in.

‘Geen zin.’ Foldertje naar haar.

‘Dan máák je maar zin!’ Ze klonk als ons moeder. ‘Wij gaan naar die cursus!‘

‘Wij?’ Opgetrokken wenkbrauwen bij Willeke, zijnde ik.

‘Ja’ zei Sabine. ‘Is toch leuk, wij met zijn tweeën!’

Ja hoor, alsof mijn zusje literaire aspiraties zou hebben.

Sabine pakte het foldertje, duwde het in mijn hand en liep richting de keuken, ze was aan het koken, ‘en bovendien’ riep ze nog, ‘ik heb ons al ingeschreven en al het cursusgeld betaald. We kunnen niet meer terug.‘

Ze bedoelde natuurlijk: Willeke Havinga kan niet meer terug.

En dus…

dus zit ik nu in een zaal, met uitzicht op het strand, van een hotel, schuine streep conferentieoord, aan de kust met een leeg vel papier voor me en een propje papier dat ik gedachteloos speel met het propje papier, mijn mislukte eerste poging om ‘warmte’ te beschrijven. Zonder het woord zelf te gebruiken!

 

Kun je sommige dingen wel omschrijven? Een gevoel, een kleur? Hoe beschrijf je bijvoorbeeld… Geel! Zoals het helgeel van Monica’s jurkje?

Ik kijk op, zie hoe Monica een slok neemt van haar koffie. Ook zij kijkt op. Onze blikken kruisen elkaar. Ze glimlacht even.

‘Lukt het, Willeke?’ vraagt ze.

Ik schud van nee.

‘Laat eens kijken’ zegt ze. ‘Wat heb je tot nu toe geschreven?’

 

Onwillekeurig gaan mijn ogen richting papierprop. Monica volgt mijn ogen.

‘Mag ik eens lezen?’ vraagt ze en voordat ik iets kan zeggen heeft ze het papier gepakt, vouwt ze het uit op mijn bureautje. Ze buigt voorover terwijl ze het papier glad strijkt. Daarbij geeft ze me inkijk. Een lichte welving, de aanzet van haar borsten, en de kanten randjes van de bovenkant van haar BH. Haar behaatje is wit, haar huidskleur is blank, zoals dat alleen bij echte roodharigen voorkomt. Ik kijk, kan mijn ogen niet van de bovenrand van Monica’s jurkje, van de V-hals en het daaronder verborgene, afhouden.

Ze leest! En ik besef: Dit is de eerste keer! De eerste keer dat iemand anders dan Sabine iets van mij leest.

Het uitzicht op haar behaatje verdwijnt als Monica zich weer opricht.

‘Het zijn maar vier zinnen’ zegt ze. En ik knik. Ik weet, het is niet veel, dat geschrijf van mij.

‘En één van die zinnen is tamelijk lang en ingewikkeld’ vindt ze, ‘met al die komma’s, die tussenzinnen.’ Deemoedig buig ik mijn hoofd. Zie je wel, het is helemaal niks.

‘Maar..,’ hoor ik haar zeggen, ‘het zijn wel mooie zinnen. En je vertelt met die paar woorden óók heel veel over jezelf.’

Ik voel dat ik begin te blozen.

Monica legt even haar hand op die van mij. Bijna liefdevol.

‘Goed van jou’ zegt ze.

 

En ik, ik krijg het er warm van.

 

 

Leave a comment.

afbeelding van Willeke Havinga
Willeke Havinga
geboren 14 februari 1963, in Eindhoven. woonachtig in Tilburg, studeerde theologie aan de Theologische Faculteit Tilburg. liefhebberijen zijn: schrijven, lezen, schilderen, vroeger ook toneelspelen en zingen. En om maar meteen uit de kast te komen... ik val op vrouwen. En dat komt af en toe in mijn verhalen terug.

Ontvang iedere week een gratis verhaal!

Laat je inspireren door de beste schrijvers en ontvang de nieuwste verhalen per mail!
Geef je op en je krijgt wekelijks een gratis verhaal opgestuurd.

 

Ja, dat wil ik wel   Of bestel het magazine

Het podium voor jouw verhaal

De Verhalenmakers is een sociale onderneming met als belangrijkste doel: bijdragen aan verbinding.

Wij bieden een podium voor verhalen, schrijvers en professionals omdat we geloven in de kracht van storytelling.

Ben je een schrijver of wil je graag schrijven?
Meld je aan!

Twitter

RT @JetPeep: Wat moet een stadse puber nu op het Franse platteland. Saai? Integendeel. Lees zijn avontuur https://t.co/JjsrpPC1w5 https://t…
De Verhalenmakers (3 years ago)
Tnx @CarienTouwen voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd op https://t.co/UX4u38lwNw. Kom maar door met die mooie verhalen!
De Verhalenmakers (4 years ago)
Tnx @HaarlemseZaken voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd. Kom maar door met die mooie verhalen! https://t.co/12HeDI8DRf
De Verhalenmakers (4 years ago)
Yes! https://t.co/ytcegbvBAv
De Verhalenmakers (4 years ago)
Mooi begin van een nieuw #verhaal https://t.co/6aPxB6LDjH
De Verhalenmakers (4 years ago)

@social #media

Contact

De Verhalenmakers

info [at] verhalenmakers.com
of ga naar de contactpagina