Twee citroentjes brandewijn, nooit meer

afbeelding van Jan Glas Jan Glas Aantal keren gelezen: 650 Real Life

“Hé, zo’n klok heeft mijn zwager ook!” Die constatering bracht me afgelopen zondag aan tafel met drie dienstkameraden van mijn in 1994 overleden vader. De constatering was van mijn oom, ruim 40 jaar terug op bezoek bij een collega. Diezelfde collega, Manus, had de klok gemaakt tijdens zijn dienstplicht bij de marine, samen met mijn vader. Allebei een klok en precies dezelfde.

Via die klokken en mijn oom hebben ze elkaar jaren later weer gevonden. Sinds die tijd hebben Manus en zijn vrouw Riet contact gehouden. Eerst met mijn vader en moeder, en daarna - na het overlijden van mijn vader - met mijn moeder. Een vriendschap om blij van te worden, schatten van mensen.

Afgelopen zondag vierde Riet haar 80ste verjaardag met een lunch, bij Avifauna in Alphen aan den Rijn. Mijn moeder was uitgenodigd. “Als je nou eerst met de auto naar ons toe komt (in Mijdrecht) dan rijden we samen naar Avifauna, dan kom je niet alleen” was het voorstel van Manus en Riet. Superlief natuurlijk, maar mijn voorstel om met m’n moeder mee te gaan werd door haar met open armen ontvangen. Niet via Mijdrecht, maar rechtstreeks naar Alphen aan den Rijn, als een vorstin naast me in onze ouwe Saab.

Wat ik toen nog niet wist, maar nu wel is dat die lunch zoveel los zou maken. Herinneringen aan mijn vader en hoe het geweest moet zijn, bij de marine. “Je vader was een rustige man” vertelde Manus, “als we in Den Helder naar de bioscoop gingen dronken we na de film twee citroentjes brandewijn, nooit meer, dan wilde Jan (mijn vader) weer terug aan boord.

Ik zie het voor me, zo ken ik ‘m ook. Rustig, onze rots in de branding. Caballero zonder filter in z’n mondhoek, één oog dichtgeknepen tegen de rook. Achter z’n werkbank bij Vermeer Holland of thuis, genietend van z’n gezin. Handig, een vakman! Geen man van uitersten, alleen als het met klussen tegenzat, dan kon ie ontploffen. Zoals die keer dat hij tot drie keer toe de warme en koude leiding verwisselde, in een onmogelijke positie en zonder het goed te kunnen zien solderend. Uit het zicht, ergens achter de verwarmingsketel. Herinneringen. Ze zijn er iedere dag, maar de laatste dagen net een beetje meer.

Leave a comment.

afbeelding van Jan Glas
Jan Glas
Zomer 1994 ben ik als een blok gevallen voor internet, daar heb ik schrijven geleerd. Sinds april 2015 werk ik als verhalenverteller voor steeds een andere werkgever, daarnaast schrijf ik voor opdrachtgevers.

Ontvang iedere week een gratis verhaal!

Laat je inspireren door de beste schrijvers en ontvang de nieuwste verhalen per mail!
Geef je op en je krijgt wekelijks een gratis verhaal opgestuurd.

 

Ja, dat wil ik wel   Of bestel het magazine

Het podium voor jouw verhaal

De Verhalenmakers is een sociale onderneming met als belangrijkste doel: bijdragen aan verbinding.

Wij bieden een podium voor verhalen, schrijvers en professionals omdat we geloven in de kracht van storytelling.

Ben je een schrijver of wil je graag schrijven?
Meld je aan!

Twitter

RT @JetPeep: Wat moet een stadse puber nu op het Franse platteland. Saai? Integendeel. Lees zijn avontuur https://t.co/JjsrpPC1w5 https://t…
De Verhalenmakers (3 years ago)
Tnx @CarienTouwen voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd op https://t.co/UX4u38lwNw. Kom maar door met die mooie verhalen!
De Verhalenmakers (4 years ago)
Tnx @HaarlemseZaken voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd. Kom maar door met die mooie verhalen! https://t.co/12HeDI8DRf
De Verhalenmakers (4 years ago)
Yes! https://t.co/ytcegbvBAv
De Verhalenmakers (4 years ago)
Mooi begin van een nieuw #verhaal https://t.co/6aPxB6LDjH
De Verhalenmakers (4 years ago)

@social #media

Contact

De Verhalenmakers

info [at] verhalenmakers.com
of ga naar de contactpagina