Krantenjongen

afbeelding van Willeke Havinga Willeke Havinga Aantal keren gelezen: 266 Mensen

Ook vrouwenarmen kunnen het verkleumde hart verwarmen.

Krantenjongen

 

Sneeuw dwarrelt door de ochtendschemering.

Caroline is uit bed gestapt. Eerst had ze haar hand nog uitgestrekt richting ochtendjas. Maar waarom zou ze? Er is niemand die haar naaktheid kan zien, niemand in huis, niemand op straat die omhoog zal kijken naar de derde verdieping van de flat waarin ze woont, niemand die het opengeschoven gordijn zou zien. En haar, naakt en wel, voor het slaapkamerraam.

En als dat wel zou zijn… zou ze het dan erg vinden?

 

Er ligt, open en bloot, een dildo op het nachtkastje. Ook een vrouw heeft zo haar behoeftes en sinds Simon was vertrokken…

 

Gewoon op een avond, ze had gekookt, zich uitgesloofd, maar hij had alleen maar een borrel ingeschonken, voor zichzelf, niet óók voor haar. En nadat ze had gevraagd: ‘krijg ik niets?’, toen had hij het haar verteld: iemand waar hij was van gaan houden, meer dan van haar. Hij sprak over gevoelens die langzaam weggesijpeld, gevoelens voor haar. Hij had het over nieuwe levenslust, energie die hij bij die ander vond, die terwijl ze hem leerde kennen hem de kans had gegeven ook zichzelf opnieuw te leren kennen, die oude verlangens had opgewekt.

 

En hij was gegaan, naar die andere vrouw, die nu, zo vermoede Caroline, geen dildo meer nodig had. Zij had immers Simon, nu.

 

Ze maakt aanstalten om het gordijn weer dicht te doen. Nog een laatste blik, dwars door de vallende sneeuw, de ochtendkou, heen naar de witkleurende straat beneden haar.

Er loopt iemand op straat, een schim in de schemering. Ze ontwaart alleen contouren maar ze kleurt ze in gedachten in. De krantenjongen, dat kan niet anders. Voor dag en dauw op pad om haar, en alle andere abonnees, te voorzien van de ochtendkrant.

‘Hij zal het wel koud hebben,’ mompelt Caroline, ‘en misschien wel naar warmte verlangen.’

 

Ze heeft een ingeving! Een plotselinge gedachte. Een absurde gedachte, een belachelijk idee. En ze zou zich er mee voor schut kunnen zetten, als de buren er achter zouden komen. Als ze er van zouden komen te weten.

 

Maar toch, ze grist haar ochtendjas van de stoel. Ze bindt de ceintuur niet vast om hem zo dadelijk quasi-per ongeluk open te kunnen laten vallen. Ze haast zich de slaapkamer uit, de gang in. Ze grist haar huissleutels van de dressoirtafel en neemt, ongeduldig de lift naar de begane grond.

 

Ze is nog niet te laat.

 

Door het vensterglas van de voordeur ziet ze de gestalte, wintermuts, donkere jas, wollen sjaal: de krantenjongen die zo juist de krant in de bus heeft gestopt. En nu langzaam wegloopt van de voordeur, de voordeur die zij haastig openrukt.

‘Krantenjongen!’ Haar hart klopt in haar keel. De bezorger blijft staan.

Het is zo koud buiten’ haastig spreekt ze de woorden uit ‘en dan moet jij al onze kranten bezorgen.’ Ze laat haar ochtendjas los, die valt open.

 

De bezorger draait zich om.

Caroline kijkt recht in het gezicht van…

 

Ze ziet blauwe ogen, blond haar, verscholen onder een rode muts. Haar ogen dwalen richting de dikke jas die welvingen laten zien, die ofwel duiden op een stevige, warme voering dan wel op de aanwezigheid van niet bij een jongen horende bollingen. En de spijkerbroek, waar ze haar blik tenslotte op laat rusten, heeft nu juist géén bobbel. De krantenjongen is een meisje.

 

Even heeft Caroline de gedachte om haar uitnodiging weer in te trekken.

 

Maar de blauwe ogen, die niet meteen zedig worden neergeslagen, maar zijn blijven steken op haar, door de opengevallen ochtendjas, zichtbaar geworden venusheuvel, doen haar aarzelen.

 

Ook vrouwenarmen kunnen het verkleumde hart verwarmen.

Misschien zou ook dit jonge ding voor even de eenzaamheid verdrijven.

Caroline doet de voordeur nog wat verder open

 

‘Wil je niet even binnenkomen’, vraagt ze, voorzichtig glimlachend. ‘voor een kop warme koffie? Om weer even warm te kunnen worden?’

 

 

Leave a comment.

afbeelding van Willeke Havinga
Willeke Havinga
geboren 14 februari 1963, in Eindhoven. woonachtig in Tilburg, studeerde theologie aan de Theologische Faculteit Tilburg. liefhebberijen zijn: schrijven, lezen, schilderen, vroeger ook toneelspelen en zingen. En om maar meteen uit de kast te komen... ik val op vrouwen. En dat komt af en toe in mijn verhalen terug.

Ontvang iedere week een gratis verhaal!

Laat je inspireren door de beste schrijvers en ontvang de nieuwste verhalen per mail!
Geef je op en je krijgt wekelijks een gratis verhaal opgestuurd.

 

Ja, dat wil ik wel   Of bestel het magazine

Het podium voor jouw verhaal

De Verhalenmakers is een sociale onderneming met als belangrijkste doel: bijdragen aan verbinding.

Wij bieden een podium voor verhalen, schrijvers en professionals omdat we geloven in de kracht van storytelling.

Ben je een schrijver of wil je graag schrijven?
Meld je aan!

Twitter

RT @JetPeep: Wat moet een stadse puber nu op het Franse platteland. Saai? Integendeel. Lees zijn avontuur https://t.co/JjsrpPC1w5 https://t…
De Verhalenmakers (3 years ago)
Tnx @CarienTouwen voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd op https://t.co/UX4u38lwNw. Kom maar door met die mooie verhalen!
De Verhalenmakers (4 years ago)
Tnx @HaarlemseZaken voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd. Kom maar door met die mooie verhalen! https://t.co/12HeDI8DRf
De Verhalenmakers (4 years ago)
Yes! https://t.co/ytcegbvBAv
De Verhalenmakers (4 years ago)
Mooi begin van een nieuw #verhaal https://t.co/6aPxB6LDjH
De Verhalenmakers (4 years ago)

@social #media

Contact

De Verhalenmakers

info [at] verhalenmakers.com
of ga naar de contactpagina