Een tweede vader

afbeelding van Henny Hofsté Henny Hofsté Aantal keren gelezen: 1,129 Real Life

De eerste ontmoeting met mijn stiefvader zal ik nooit meer vergeten. Mijn moeder die niet echt reden had om te zingen, liep al een paar dagen vrolijk door het huis. Toen ik uit school kwam liep mijn moeder zenuwachtig maar nog steeds vrolijk het huis te poetsen. Uiteindelijk riep zij mij bij zich en vertelde mij dat er vanavond visite kwam van een meneer, en of ik mij wilde gedragen.

Mijn ouders waren toen al 2 jaar gescheiden, en ik voelde mij de man in huis. Rond 8 uur hoorde ik de deurbel en liep naar beneden om open te doen (mijn moeder mocht dat in de avond niet van mij). Er stond een man voor de deur in een lange leren motorjas gewapend met een grote bos bloemen. 'Is Rie thuis', vroeg hij, en na een grondige inspectie,  zei ik 'Ja kom maar binnen'. Eenmaal binnen stelde hij zich voor en al gauw zaten we aan de koffie en vertelde hij wat hij voor werk deed, huisschilder was hij en ook hoeveel kinderen hij had. 2 maanden laten woonde hij bij ons in. En plotseling had ik er 7 broers en zussen bij. Gelukkig waren de meeste al getrouwd en hadden hun eigen gezin. Dus waar ik bang voor was, namelijk mijn kamer delen hoefde niet.

De dag dat die indringer bij ons kwam inwonen was ook meteen de dag dat de oorlog begon, niets kon hij goed doen bij mij, en op alles wat hij zei, had ik wel een naar of beledigend antwoord. Ik heb zelfs voor hem gestaan om hem een echt pak slaag te geven. Maar hij bleef de rust zelf. Wat dacht hij wel niet, even het roer overnemen van mij. Ik ben hier de baas in huis en niemand anders!! Tenslotte was ik al 14 jaar. En mijn enige doel was hem het leven zuur maken met de hoop dat hij snel weer zou vertrekken. Maar hij was sterker en natuurlijk veel slimmer. En zo verstreken de jaren. Langzaam accepteerde ik hem wat meer en leefde tussen berusten en accepteren. Met op het laatst een soort van wapenstilstand. Op mijn 16e verjaardag gaf hij mij het ontbrekende bedrag om een nieuwe brommer te kopen. Niet goed wetende wat ik moest zeggen zei ik 'Bedankt Theo' en liep zo snel als mogelijk van hem weg. Best wel een toffe kerel dacht toen, maar dat mocht niemand weten dat ik zo over hem dacht.

Waar haalde die man het geduld vandaan, om met mij te leven. Ik weet het niet, maar wat ik wel weet, is dat ik iedereen zo’n vader zou gunnen, maar niemand zo’n stiefzoon. Niets was hem te veel en altijd stond hij voor mij klaar. En langzaam heel langzaam draaide ik een beetje bij. Zo slecht was die man toch niet dacht ik steeds meer. Ons eerste eigen huisje heeft hij helemaal van onder tot boven geschilderd, waar had ik dat aan verdient en ik mocht zelfs het materiaal niet betalen.

Hoe trots was ik niet om hem ons nieuw geboren kind in de armen te leggen. 'Hier opa', riep ik, 'hier is je kleinkind'. Ik schrok van mijn spontane actie, en heel even zag ik een traan in zijn ogen. Vanaf die dag werd Theo pa voor mij, en zo heb ik hem genoemd tot zijn dood. Dankzij hem is het woord Pa voor mij nu een ere titel. Vaak denk ik nog terug aan die kleine maar o zo sterke man. Bedanken kan ik hem helaas niet meer, maar de herinnering aan mijn Pa zal altijd blijven en mij een warm gevoel geven. Ze zeggen dat je voortleeft zolang er mensen zijn die over je praten: Pa, veel geluk op weg naar het onbekende. En wellicht zit ik eens naast je en pak je hand vast op die zelfde manier als toen je van ons weg ging, en alles zal weer zijn zoals het was.

 

Foto: De Stentor

 

Leave a comment.

Ontvang iedere week een gratis verhaal!

Laat je inspireren door de beste schrijvers en ontvang de nieuwste verhalen per mail!
Geef je op en je krijgt wekelijks een gratis verhaal opgestuurd.

 

Ja, dat wil ik wel   Of bestel het magazine

Het podium voor jouw verhaal

De Verhalenmakers is een sociale onderneming met als belangrijkste doel: bijdragen aan verbinding.

Wij bieden een podium voor verhalen, schrijvers en professionals omdat we geloven in de kracht van storytelling.

Ben je een schrijver of wil je graag schrijven?
Meld je aan!

Twitter

RT @JetPeep: Wat moet een stadse puber nu op het Franse platteland. Saai? Integendeel. Lees zijn avontuur https://t.co/JjsrpPC1w5 https://t…
De Verhalenmakers (4 years ago)
Tnx @CarienTouwen voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd op https://t.co/UX4u38lwNw. Kom maar door met die mooie verhalen!
De Verhalenmakers (4 years ago)
Tnx @HaarlemseZaken voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd. Kom maar door met die mooie verhalen! https://t.co/12HeDI8DRf
De Verhalenmakers (4 years ago)
Yes! https://t.co/ytcegbvBAv
De Verhalenmakers (4 years ago)
Mooi begin van een nieuw #verhaal https://t.co/6aPxB6LDjH
De Verhalenmakers (4 years ago)

@social #media

Contact

De Verhalenmakers

info [at] verhalenmakers.com
of ga naar de contactpagina