Doden herdenking

afbeelding van Henny Hofsté Henny Hofsté Aantal keren gelezen: 788 Real Life

Als ik ’s avonds uit mijn werk thuis kom, en onder het eten aan mijn dochter vraag of zij mee gaat naar de dodenherdenking, twijfelt zij geen moment en zegt “ja dat lijkt mij leuk”. Die laatste woorden blijven nog een tijdje bij mij hangen. Wat zijn kinderen soms toch ongecompliceerd

Dodenherdenking.

Het is 1993. Mijn dochter is dan 12 jaar.

Als ik ’s avonds uit mijn werk thuis kom, en onder het eten aan mijn dochter vraag of zij mee gaat naar de dodenherdenking, twijfelt zij geen moment en zegt “ja dat lijkt mij leuk”. Die laatste woorden blijven nog een tijdje bij mij hangen. Wat zijn kinderen soms toch ongecompliceerd  “dat lijkt mij leuk”. Drie dagen later is het zover. Als ik uit mijn werk kom, eten we snel wat en gaan samen op weg. Alles stond al dagen van te voren in de krant waar parkeren en waar de dienst is. We zitten naast elkaar en luisteren naar de muziek en het koor. Aandachtig kijkt ze om zich heen en geniet net als ik van de muziek. Bij het Wilhelmus staat iedereen op en zingt mee. Op dat moment besef je waarom je daar staat, je hoort de stem van je dochter en ziet de mensen voor je die daadwerkelijk de oorlog hebben meegemaakt. Het zou te ver gaan om iedereen te bedanken, maar op deze manier doe je dat toch een heel klein beetje. Vrijheid is voor ons zo vanzelfsprekend, maar nog geen vier uur hiervandaan is er een hel die oorlog heet. Als we hand in hand over de erebegraafplaats lopen, zie ik vanuit mijn ooghoek een al wat oudere man naar ons kijken, in zijn handen heeft hij een bos gele tulpen en in zijn ogen lees ik een mengeling van blijheid en verdriet. Plotseling zie ik op een grafsteen de naam staan van de verzetsheld waar onze straat naar vernoemd is. Dat moment is heel bijzonder voor mij. Ik kijk nog eens naar de steen en denk, als je zoveel ellende hebt gekend en zoveel risico hebt gelopen om het leven van andere te redden, dan is je naam op een straatbord wel het minste wat ze je kunnen geven. Vraag mij niet waarom, maar ineens herinner ik mij het moment dat wij voor het eerst ons kind aan mijn ouders lieten zien. Raar eigenlijk juist op dit moment. Of toch niet. Hoe dan ook, het is een goed gevoel. In gedachten kijk ik over al die graven heen, en een gevoel van grote dank overmeesterd mij, dank voor wat deze helden voor ons hebben gedaan. Dank voor het voorrecht wat ik heb om samen met mijn dochter hand in hand hier te mogen staan, om hen te herdenken. Tevens voel ik een diepe sympathie voor de nabestaande van al die helden, en denk, laat dit nooit meer gebeuren. 

Mijn dochter en ik zijn van na de oorlog, en dat willen wij graag zo houden!

Leave a comment.

Ontvang iedere week een gratis verhaal!

Laat je inspireren door de beste schrijvers en ontvang de nieuwste verhalen per mail!
Geef je op en je krijgt wekelijks een gratis verhaal opgestuurd.

 

Ja, dat wil ik wel   Of bestel het magazine

Het podium voor jouw verhaal

De Verhalenmakers is een sociale onderneming met als belangrijkste doel: bijdragen aan verbinding.

Wij bieden een podium voor verhalen, schrijvers en professionals omdat we geloven in de kracht van storytelling.

Ben je een schrijver of wil je graag schrijven?
Meld je aan!

Twitter

RT @JetPeep: Wat moet een stadse puber nu op het Franse platteland. Saai? Integendeel. Lees zijn avontuur https://t.co/JjsrpPC1w5 https://t…
De Verhalenmakers (4 years ago)
Tnx @CarienTouwen voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd op https://t.co/UX4u38lwNw. Kom maar door met die mooie verhalen!
De Verhalenmakers (4 years ago)
Tnx @HaarlemseZaken voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd. Kom maar door met die mooie verhalen! https://t.co/12HeDI8DRf
De Verhalenmakers (4 years ago)
Yes! https://t.co/ytcegbvBAv
De Verhalenmakers (4 years ago)
Mooi begin van een nieuw #verhaal https://t.co/6aPxB6LDjH
De Verhalenmakers (4 years ago)

@social #media

Contact

De Verhalenmakers

info [at] verhalenmakers.com
of ga naar de contactpagina