de vrije loop

afbeelding van Monique Veelenturf-Stam Monique Veelenturf-Stam Aantal keren gelezen: 1,487 Spanning

Op zaterdag 18 juni werd de deur geopend van het gangenstelsel. Bezoekers mochten voor het eerst de oude kerkers zien van Haarlem. Na de functie van een gevangenis werd het een opvang. Het verhaal speelt zich af omstreeks 1648.

Bedrieger! Leugenaar! Kwakzalver!

Jan rende zo hard als hij kon in zijn veel te wijde gekleurde kostuum over het Marktveld van Haarlem. Een hele stoet mensen liep schreeuwend en scheldend achter hem aan. Jan begreep er niets van. Die ochtend op de markt was hij nog aangekondigd met trompetgeschal. Nu jouwden de bezoekers hem uit. Het publiek keek rond. Jan was weg. Het leek wel of hij door de grond gezakt was.

Jan bevond zich inderdaad onder de grond. Hier vond hij rust in het donker van de oude kerkers. Een dame stond glimlachend voor hem. Hij zag onmiddellijk dat deze vrouw van goede komaf moest zijn. Haar jurk was gemaakt van de duurste en fijnste materialen. Haar huid zag er zacht uit. Ze sprak tot hem: "Och arme, ik hoor de mensen daar doorheen (wijst naar het plafond) op je schelden. Ik zal je wat te drinken geven. "Jan was dankbaar voor deze vriendelijke woorden en antwoordde: "Dank u wel, mevrouw." De dame keek hem nog steeds lachend aan en zei: "Noem me alsjeblieft Babette."

Babette gaf Jan een beker met bier en draaide zich om naar alle andere mannen en vrouwen die ook graag wat wilden drinken. Het waren mensen net als Jan die uitgekotst waren door de burgers van Haarlem. Onder de grond in de oude kerkers was het veilig. Babette hurkte zich om in te schenken. Zij trok zich niets aan van de vloer die zwart zag van de muizenkeutels en stonk naar scherpe rattenpis. Tussen de mensen hun benen door schoten wat kakkerlakken weg.

Babette kwam terug naar Jan en keek naar zijn handen. Zijn handen waren rood van het bloed. Tussen zijn vingers zat een steentje. Het was een steen der dwazen. Jan had die ochtend nog een klant behandeld. Dat uilskuiken had gehoopt om genezen te worden van haar domheid. Met een pas geslepen mes sneed Jan op haar voorhoofd. De snee bloedde direct. Met zijn zwartomrande nagels peuterde Jan de steen eruit. Met een lepel schraapte hij de resten uit het gat. Hij had daarna geen tijd meer gehad om zijn handen te wassen.

Terwijl Jan zijn handen waste in de houten tobbe, zag hij in een hoek een man zitten op een kruk. Naast zich op de kleverige grond lagen: messen, tangen, iets met haar en potten gevuld met bruine en zwarte vloeistoffen. De man liep op Jan af. Hij pakte met zijn eeltige handen Jan zijn gezicht beet. Hij grijnsde: "Wilt u uw gezicht even naar links draaien?" Jan zijn hart klopte in zijn keel en draaide zonder na te denken om. Wie was die man?

Babette liep zonder angst naar de man op de kruk en keek bewonderend naar een stuk papier wat op zijn schoot lag. Haar enthousiaste stem kaatste tegen de muren: "Adriaen, wat een licht! Zo anders dan Frans Hals."

Jan zijn hart begon nu van opwinding te kloppen. Hij werd op dit moment geportetteerd door Adriaen van Ostade. Iedereen kende zijn schilderijen. Jan liet zijn gedachten door de vrije loop gaan. Hij zou de aller-beroemdste kwakzalver worden! Of misschien zou hij een carriereswitch maken? Hij zou een leerling kunnen worden van deze van Ostade?

Steen, Jan Steen. Best een pakkende naam voor een schilder?!      

Leave a comment.

Ondergronds Architectuurdag 18 juni 2016
afbeelding van Monique Veelenturf-Stam
Monique Veelenturf-Stam
Monique is mijn naam. Ik woon in Haarlem. Ik vind deze stad zo fascinerend dat ik er graag verhalen over vertel. Het heden wordt steeds mooier, maar het verleden heeft ook boeiende verhalen gebracht. Aan gruwelijke verhalen ook geen gebrek in Haarlem. In de winter 2015/2016 heb ik verteld over de moedige verdediging van de Haarlemmers tegen de Spanjaarden. Dit deed ik tijdens mijn Verhalenwandeling. De luisteraars maaktenen kennis met een Haarlemse familie uit die tijd in het centrum van de stad. Een nieuw verhaal was afgelopen winter weer te beleven. Deze speelde zich af in de Hout. De luisteraars raakten in vervoering van de schimmen van dichter Willem Bilderdijk. In het donker maakten zij kennis met verschillende karakteristieke verhalen. Op dit moment ben ik voor winter 2017/2018 bezig. Check de site: www.verhalenmetmonique.nl Ik houd van research en ben dan ook te vinden in het archief of in musea.

Ontvang iedere week een gratis verhaal!

Laat je inspireren door de beste schrijvers en ontvang de nieuwste verhalen per mail!
Geef je op en je krijgt wekelijks een gratis verhaal opgestuurd.

 

Ja, dat wil ik wel   Of bestel het magazine

Het podium voor jouw verhaal

De Verhalenmakers is een sociale onderneming met als belangrijkste doel: bijdragen aan verbinding.

Wij bieden een podium voor verhalen, schrijvers en professionals omdat we geloven in de kracht van storytelling.

Ben je een schrijver of wil je graag schrijven?
Meld je aan!

Twitter

RT @JetPeep: Wat moet een stadse puber nu op het Franse platteland. Saai? Integendeel. Lees zijn avontuur https://t.co/JjsrpPC1w5 https://t…
De Verhalenmakers (4 years ago)
Tnx @CarienTouwen voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd op https://t.co/UX4u38lwNw. Kom maar door met die mooie verhalen!
De Verhalenmakers (4 years ago)
Tnx @HaarlemseZaken voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd. Kom maar door met die mooie verhalen! https://t.co/12HeDI8DRf
De Verhalenmakers (4 years ago)
Yes! https://t.co/ytcegbvBAv
De Verhalenmakers (4 years ago)
Mooi begin van een nieuw #verhaal https://t.co/6aPxB6LDjH
De Verhalenmakers (4 years ago)

@social #media

Contact

De Verhalenmakers

info [at] verhalenmakers.com
of ga naar de contactpagina