Bo

afbeelding van Jeffrey Snijder Jeffrey Snijder Aantal keren gelezen: 1,146 Liefde

Er ligt een briefje op tafel. Er staat op "Terugbellen." En een nummer. Ik herken het nummer. Ik heb een ander briefje met dat nummer.

Ik bel en krijg Bo aan de lijn. Er is blijkbaar van alles gebeurd. "Mijn zus had je nummer helemaal niet.", zegt ze. "Ik heb het van de telefoonrekening afgehaald.", zeg ze. Het hielp toen Peter ook nog wilde zeggen wat mijn achternaam was en ze het telefoonnummer kon controleren. Peter is best een toffe peer bedenk ik. Zolang ik maar bij Tessel uit de buurt blijf.

We spreken af. Ze staat klaar met een rugtas en springt achterop. "Jij kunt toch ook wel fietsen.", zeg ik. "Daar heb ik geen zin in.", zegt ze. "Mooi is dat.", zeg ik. "Ik heb een afspraak met een meisje aan het kopje van Bloemendaal die niet wil fietsen.", zeg ik. "En ze hebben er wel 6 ik heb ze gezien.", zeg ik. "Ga nou maar fietsen.", zegt ze.

We rijden naar het strand. Ze haalt een deken uit de tas en een fles witte wijn. Ze kijkt me aan. "Ik heb geen kurkentrekker.", zegt ze. Ik vind een stuk hout waarmee ik de kurk in de fles druk. "Handig kereltje ben jij.", zeg ze. We kijken uit over zee de zon gaat onder.

"Waar is jouw moeder eigenlijk?", vraag ik. Ze kijkt me aan. "Mama is er al een tijdje niet.", zegt ze. "Ik was zeven.", eindigt ze. Het is stil ik zit te denken wat ik moet zeggen. Ik ben te laat. "Ik heb wat gezegd bij de uitvaart. Ik stond daar ik had met mijn tante iets geschreven maar dat kon ik niet zeggen.", zegt ze. "Nu is klaar mam" zei ik. "Het is niet meer leuk. Ze hebben me echt van dat podium afgesleurd."

Het is weer stil. Ik heb geen middelen te reageren. Ik weet altijd wat ik moet zeggen. Ik heb nog nooit zo iets meegemaakt. "Ik weet niet wat ik moet zeggen.", zeg ik dus. "Het is al lang geleden hoor.", zegt ze. "Hoe is het met je vader eigenlijk.", vraag ik. "Dat weet ik niet.", zegt ze. Ze neem een slok van de wijn. "Heb je dat weleens gevraagd? Je kunt het toch gewoon vragen.", zeg ik.

"Jij bent echt veel te lief weet je dat daar moet je wat tegen doen.", zegt ze. Ze trekt bijna al haar kleren uit en rent naar de zee. "Wauw.", zeg ik.

Ik maak een vierkantje van mijn vingers.
Ik kijk er doorheen en maak een foto.

Die foto heb ik nog steeds.

zie ook nieuwe tandenborstel of mijn blog voor heel veel meer.

 

Leave a comment.

afbeelding van Jeffrey Snijder
Jeffrey Snijder
Vanaf mijn 16de schreef ik brieven naar vriendinnetjes en in schriftjes. Ik heb deze dozen van zolder gehaald als basis voor mijn verhalen. Alles is genummerd ze staan ook hier: http://www.livecast.nl/lifeblog daar ben ik al veel verder. Ik schrijf elke dag een stukje. Waarom: Er zijn vast mensen die zo goed Nederlands kunnen dat ze onverstaanbaar zijn geworden. Die praten maar niemand weet wat ze zeggen. Die hebben dan een "echte" studie gehad. Corrigeren en ergeren zich wild in hun hoofd aan alles wat iemand schrijft. Dat lijkt me heel vermoeiend. Ik vind Nederlands ontzettend moeilijk. Ik heb mezelf voorgenomen het beter te doen. Daarom schrijf ik elke dag iets. Net zolang tot het voor mij onleesbaar is geworden. Onverstaanbaar maar zonder fouten. Zonder ik. Zonder ik met fouten.

Ontvang iedere week een gratis verhaal!

Laat je inspireren door de beste schrijvers en ontvang de nieuwste verhalen per mail!
Geef je op en je krijgt wekelijks een gratis verhaal opgestuurd.

 

Ja, dat wil ik wel   Of bestel het magazine

Het podium voor jouw verhaal

De Verhalenmakers is een project met als belangrijkste doel: bijdragen aan verbinding.

Wij bieden een podium voor verhalen, schrijvers en professionals omdat we geloven in de kracht van storytelling.

Ben je een schrijver of wil je graag schrijven?
Meld je aan!

@social #media

Contact

De Verhalenmakers

info [at] verhalenmakers.com
of ga naar de contactpagina