Basisinkomen: Ruimte om te doen wat van waarde is

Karin Aantal keren gelezen: 1,635 Nieuwe economie

Ooit was ik kostwinner: Een secretaresse en budgetanalist. Daarna zeven jaar alleenstaand moeder. Toen getrouwd en vol overtuiging besloten om thuis te blijven voor mijn vier kinderen. Bij het opgroeien van de jongste kinderen, heb ik me eerst bekwaamd in boogschieten. Daarna – omdat ik pubers zo leuk vond – ben ik aan een opleiding als docent economie begonnen. Maar mijn scheiding – na 18 jaar huwelijk – beëindigde die studie na twee jaar. Ondertussen heb ik wel een Permacultuur Design Certificaat op zak.

Nu ben ik een 50+er met weinig kansen op de arbeidsmarkt. Ik ben voor 40% afgekeurd, krijg een ABW-uitkering en woon met mijn jongste kind in kleine flat in buurt met veel sociale problemen (psychisch, verslaving, verwaarlozing). Dat laatste zie ik niet als persoonlijk probleem, want mijn natuurlijke instelling is toch (inmiddels) wel: Als het niet goed is, is het ook goed.

 

Plezierig leven zonder overdaad

Ik heb altijd vrijwilligerswerk gedaan. Ik ben net gestart als 'overblijfmoeder'. En ben benieuwd hoe het de kinderen en mij gaat bevallen. Want ze zijn een slagje jonger dan in het werk wat ik hiervoor deed als huiswerkbegeleider. Vaak schoven ze mij juist de kinderen met dyslexie of ADHD toe, omdat die combi een goede bleek. Daarnaast ik help een handje mee in de kringloopwinkel. Officieel als 'tuinvrouw' en af en toe spring ik ook in in de winkel zelf. Daar werd me na de lunch vaak door andere medewerkers van Algerijns en Syrische afkomst gevraagd om te helpen met taallessen. Sinds kort ben ik daarom taalcoach van een Syrische jongeman.

En er zijn zoveel dingen die ik leuk vind! Ik kan poppen maken, kleding herstellen op een heel nette of juist opvallende, tegendraadse manier. Ik heb plezier in het maken van eenvoudige vesten van allerlei 2e hands goed. En als ik de geest heb, draai ik m'n hand niet om voor een maaltijd voor 50 personen. Komt er iemand met een kwaaltje of klacht, dan pak ik mijn kistje met homeopathische middeltjes.

Wat betreft het buurtje waar ik woon. Het is een prachtige plek om te kijken hoe je toch de sociale cohesie kan laten toenemen. Af en toe ga ik daarom in overleg met de buurtregisseur, medebewoners of het sociale wijkteam. Het geeft mij plezier: dat samen 'jammen' of samen improviseren met je talenten en iets moois maken waarbij 1 en 1 drie is.

De tijd die overblijft verdeel ik graag in alleen zijn thuis, met hond erop uit of aandacht voor mijn uitwonende kinderen. De uitkering die ik ontvang is niet bepaald een overdaad, maar ik houd van sober, biologisch, ecologisch verantwoord leven. Dus tot nu toe lukt het heel redelijk om hiervan plezierig te leven.

 

Economische zelfstandigheid als 'hoogste goed'?

Wat ik mijn hele leven meekreeg van school, mijn omgeving en nu van de uitkeringsinstantie is het jezelf economisch nuttig moeten maken. Economische zelfstandigheid als 'hoogste goed'. Maar wat is nuttig? Ben je pas nuttig wanneer je geld verdient? Is het helpen en blij maken van andere mensen alleen nuttig als je ervoor betaald wordt?

Op school moet je zo hoog mogelijk. Ik kon en deed VWO. Maar door al heel jong te moeten kiezen voor een studierichting, dwaalde ik als snel af naar het 'doel': geld verdienen. En ik zal daar zeker niet de enige in zijn. Gelukkig kwam het moederschap ertussendoor. Het ouderschap heeft me echt de ogen geopend voor wat werkelijk van waarde is.

Ik zou mijn nog thuiswonende kind ook zo graag wat tijd en ruimte gunnen om echt passend werk te vinden in zijn branche (3D-game artist, met specialisaties die ik ook niet meer helemaal kan volgen). Helaas dwingt de participatiewet hem 'vaart te zetten' achter het vinden van betaald werk, waardoor er weinig aandacht is voor werk dat bij zijn passie en expertise past.

 

Uitkeringsinstanties zijn in mijn geval tijdsverspilling

Een basisinkomen zou mij de gelegenheid bieden te blijven wie ik al ben, zonder dat ik allerlei kunstjes moet uithalen en tijd moet verspillen aan sollicitaties op banen die ik in feite helemaal niet wil. En werk te doen waar ik ook helemaal de waarde niet van inzie. Met een basisinkomen zou ik de tijd en de vrijheid hebben om te bedenken welke rol ìk wil spelen en wat voor mij en mijn omgeving de meeste waarde toevoegt. Ik zou bijvoorbeeld meer tijd besteden aan organisaties als Follow the Money en Ons Geld. Ik zou huisvrouw zijn en buurtbewoner of een beetje zwerver - of dat alle drie tegelijkertijd.

Wat ik nu mis is af en toe zonder zorgen op stap te kunnen gaan. De afgelopen jaren heb ik wel 'uitstapjes' gemaakt ter vervanging van (voor mij onbetaalbare) vakantie: paar weekjes werken op een op te zetten boerderij in het buitenland, algemeen boswerk, paar dagen leemstucen in ruil voor cursus en onderdak.

Met een basisinkomen zou ik af en toe er tussenuit gaan, naar zoiets als het Noorderlicht, een vriendin in het buitenland, of me tijdelijk aansluiten bij een ecodorp.Daarbij kan ik dan inzetten wat ik weet en weer nieuw dingen leren. En dat dan weer mee naar 'huis' nemen om daar in te zetten.

 

Het basisinkomen als transitie naar minder sociale ongelijkheid

Ik zie het basisinkomen niet als dè oplossing, maar als een transitie-stap naar een wereld met minder sociale ongelijkheid. En een wereld waar echte waarde belangrijk is. Ik denk dat die transitie belangrijk is, want wanneer ik om me heen kijk dan zie en hoor ik nog heel veel mensen met als grootste droom een ‘lekker leven’, een hang naar luxe met een mooie auto, koopwoning en (te) veel mooie spullen. Als elk mens en elk ander levend wezen wil gedijen en we echte waarde willen kunnen ervaren moet dat echt minder.

Waar ik vooral op hoop is dat een basisinkomen juist bij jonge mensen de noodzaak tot 'geld verdienen' wegneemt en ze meer dan nu in de gelegenheid stelt om te kiezen voor hun passie, expertise of voor wat werkelijk van waarde is.

Bovendien zorgt een basisinkomen voor meer zekerheid van bestaan. Zouden we dan niet minder angstig worden voor nieuwkomers die ‘onze banen inpikken’? Dat zou een mooi bijkomstig voordeel zijn! Op grotere schaal denk ik zelfs dat het wegnemen van de angst het grootste voordeel is. Geen angst meer voor nieuwkomers, voor de hele ons omringende wereld. En daarmee een voordeel voor onszelf: want we zijn (niet meer dan) onderdeel van de aarde, de natuur.

 

Eén vraag blijft echter onbeantwoord

En hoe gaat het met al die mensen die nu controlerende functies hebben bij uitkeringsinstanties? Hoe gaan we die omscholen? Dat worden volgens mij de moeilijkste gevallen dan. Want wat als je je hele werkende leven hebt opgehangen aan 'van betekenis zijn door te controleren en de wet te dienen' en blijkt dat die betekenis er niet is?

Leave a comment.

Ontvang iedere week een gratis verhaal!

Laat je inspireren door de beste schrijvers en ontvang de nieuwste verhalen per mail!
Geef je op en je krijgt wekelijks een gratis verhaal opgestuurd.

 

Ja, dat wil ik wel   Of bestel het magazine

Het podium voor jouw verhaal

De Verhalenmakers is een sociale onderneming met als belangrijkste doel: bijdragen aan verbinding.

Wij bieden een podium voor verhalen, schrijvers en professionals omdat we geloven in de kracht van storytelling.

Ben je een schrijver of wil je graag schrijven?
Meld je aan!

Twitter

RT @JetPeep: Wat moet een stadse puber nu op het Franse platteland. Saai? Integendeel. Lees zijn avontuur https://t.co/JjsrpPC1w5 https://t…
De Verhalenmakers (4 years ago)
Tnx @CarienTouwen voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd op https://t.co/UX4u38lwNw. Kom maar door met die mooie verhalen!
De Verhalenmakers (4 years ago)
Tnx @HaarlemseZaken voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd. Kom maar door met die mooie verhalen! https://t.co/12HeDI8DRf
De Verhalenmakers (4 years ago)
Yes! https://t.co/ytcegbvBAv
De Verhalenmakers (4 years ago)
Mooi begin van een nieuw #verhaal https://t.co/6aPxB6LDjH
De Verhalenmakers (4 years ago)

@social #media

Contact

De Verhalenmakers

info [at] verhalenmakers.com
of ga naar de contactpagina