Ze komt naar Amsterdam!

Ferdinand Pronk's picture Ferdinand Pronk Aantal keren gelezen: 1,430 Reizen

Het is een van de natste plekken in Europa: 4 van de 5 dagen is er neerslag en de zon laat zich maar weinig zien. Dankzij een warme golfstroom varieert de temperatuur nauwelijks. In januari is het gemiddeld 3 en in juli 11 graden. Een echt warme dag is er nooit: het absolute hitterecord is 22 graden. Het maakte de Faeröer eilanden voor mij al jaren tot een enorme trekpleister: wat zou zo’n klimaat met de inwoners doen? Ik stelde me 18 eilanden met 100.000 natte schapen en 50.000 sacherijnige mensen voor.

Het duurde een jaar of tien voor ik vorig jaar besloot ‘gewoon’ maar eens naar de Faeröer eilanden te reizen. Je kunt met de eigen luchtvaartmaatschappij van de eilanden, die als monopolist tegen stevige tarieven een verbinding met Denemarken onderhoudt. Maar mij sprak een zeereis meer aan: je pakt op zaterdag in Hirtshals de boot naar IJsland en stapt na 38 uur uit bij de tussenstop op de Faeröer. De boot vaart nog zo’n zelfde stuk verder, blijft een dag liggen in IJsland en is op donderdag terug op de Faeröer. Als je instapt, zet je op zaterdag weer voet aan Deense wal.

 

Eenrichtingverkeertunnel

Ik scheepte vorig jaar april in: het laatste weekend van het laagseizoen. Daardoor kostte het me moeite om vooraf een auto te reserveren: er zijn al niet veel verhuurbedrijven en daarvan zijn de meeste alleen in de zomer actief. Ik vond uiteindelijk een autodealer op een onhandige plek in de bescheiden hoofdstad die een auto beschikbaar zei te hebben. Dat de auto zich vanwege een misverstand op de luchthaven bevond, verbaasde met niet erg. In plaats daarvan kreeg ik een oversized terreinauto mee, volgeplakt met reclamestickers voor de lokale radiozender. Ik was tevreden met de auto, tot ik in een aardedonkere eenrichtingverkeertunnel een uitwijkplaats miste en een paar honderd meter achteruit moest rijden, verblind door een tegenligger. Een ander gevolg van het laagseizoen was dat vrijwel overal de restaurants gesloten waren: ik vermoed dat er in het hele land maximaal 5 open waren.

Vooraf had ik me afgevraagd of ik het 38 uur op een boot zou volhouden. Dat lukte met wat boeken en dankzij de twee busladingen Duitse toeristen prima. Er viel veel te kijken als ze van minuut tot minuut werden bezig gehouden met een animatieprogramma. Absoluut hoogtepunt was het passeren van de Shetlandeilanden. Ik was bang dat we slagzij zouden maken, toen alle opvarenden aan de linker reling ging staan.

 

Eivør Pálsdóttir

Op de boot maakte ik kennis met haar… Eivør Pálsdóttir: de ruim 30 jaar jonge Faeröerse zangeres en songwriter. Haar nummer 'Far away' was de achtergrond bij het promotiefilmpje van de eilanden, dat de Smyril Line af en toe draaide. Ik zag de vissers, de bijzondere bebouwing, de steile rotswanden en de groene heuvels waar geen boom of bloem wil groeien. Met de muziek als sfeerversterkend effect. Ter plekke bedacht ik hoe uniek het zou zijn om op de eilanden een concert van haar mee te maken. Maar haar laatste optreden daar, dateerde van 2 jaar geleden en ze had niets gepland. Niet zo raar op een eiland met maar 50.000 inwoners: het draagvlak voor voorzieningen is er beperkt. Zelfs de bioscoop in de hoofdstad is niet dagelijks geopend. Van mensen waar ik overnachtte, hoorde ik dat het gebruikelijker is om met wat buren rond de tv te gaan zitten om samen een dvd’tje te draaien. Leuke mensen trouwens, net als de andere eilanders die ik ontmoet. Misschien omdat het in de periode dat ik er ben al twee dagen niet heeft geregend!

 

Bialystok

Het verlangen om een concert van Eivør mee te maken bleef aan me knagen. Ik besloot haar te volgen op Facebook, zodat ik alle aankondigen zou zien. Ik kwam er een bericht van een Nederlandse fan tegen, die haar haast smeekte om eens in Nederland te komen optreden. Ik likete het bericht, maar effect leek het niet te hebben. Als er weer een concertaankondiging verscheen, bekeek ik of ik er redelijk eenvoudig zou kunnen komen. Maar dat was met concertlocaties in landen als Denemarken, Litouwen en IJsland nooit het geval. Tot ze begin dit jaar een concert in Polen aankondigde: Eivør was een van de bands die optrad op het Halfway Festival in Bialystok: niet ver van Warschau, waar je voor een paar tientjes naartoe vliegt.

 

Blonde vrouw

En zo zat ik in mei met misschien 300 anderen in een intiem openluchttheatertje in Polen. Ondanks mijn opgewonden spanning dat ik straks op tien meter afstand van Eivør zou zitten, lukte het me te genieten van leuke, mij onbekende bandjes uit alle windstreken. Tijdens een van de set-wisselingen kwam een blonde vrouw de tribune op. Hoe langer ik tersluiks naar haar keek, hoe meer ik ervan overtuigd raakte dat het Eivør was. Ik werd lyrisch dat ze zo gewoon was dat ze tussen het publiek kwam zitten en schoot onopvallend een stuk of tien foto’s.

Toen Eivør echt aan de beurt was, zat de blonde vrouw er nog steeds: ze was heel iemand anders. Ik overwoog nog even om de foto’s van de ‘verkeerde’ blonde vrouw te wissen, maar vond mijn verhaal geloofwaardig genoeg om mijn vriendin uit te kunnen leggen wat die blondine in mijn toestel deed. Dat Eivør zonder sterallures was, bleek te kloppen. Ze sleepte net als de andere bandleden zelf met instrumenten om het podium voor het optreden in te richten. En toen was het zo maar tijd: de band begon te spelen en Eivør trad op. Ik schoot geëmotioneerd vol. Om haar stem, de klanken, het verlangen naar de Faeröer en de tevredenheid over mezelf dat ik een kaartje had gekocht.

 

Beetje gek

Als ik in  mijn omgeving vertel over de moeite die ik heb gedaan om Eivør te zien, zijn de meeste mensen op z’n zachtst gezegd verbaasd. Ze kunnen er maar moeilijk bij dat ik een paar dagen druk ben geweest om naar een optreden te gaan van een hen onbekende zangeres. Ze vragen me wel eens wat van haar muziek te laten horen en vinden het meestal hooguit ‘wel aardig’. Maar ze missen natuurlijk de herinneringen die mijn hoofd automatisch afspeelt: met beeld, geur, geluid en het vocht van de mist op mijn gezicht.

Goed, mijn omgeving heeft wellicht wat extra reden tot lachen, nu Eivør heeft aangekondigd om naar Amsterdam te komen. Op 26 november staat ze in Paradiso. Ik overweeg haar een excuusbriefje te schrijven namens het Nederlandse volk, want ik ben ontdaan dat ze slechts in de kleine zaal staat en dat een kaartje maar 9 euro kost: een beetje mager voor zo’n bijzondere artiest. Laten we minstens zorgen dat het uitverkocht is en ze snel weer terugkomt.

You are far, far away, but near.

Comments (1)

Inemarie Dekker's picture

Inemarie Dekker

August 29, 2016, 6:25 pm -
Comment: 
Wil je je verhaal het meest gelezen zien? Zet je verhaal ook op sociale media!

Leave a comment.

Ferdinand Pronk's picture
Ferdinand Pronk
Ik ben pas sinds eind 2015 officieel inwoner van Haarlem. De liefde bracht me vanuit Deventer naar deze (ook) mooie stad. Ik ben nog lekker aan het inburgeren, onder andere door veel om me heen te kijken en me in allerlei netwerken te storten. Ik schrijf veel over wat me opvalt en wat ik meemaak. Dat doe ik graag: schrijven is zowel mijn hobby als mijn vak. Ik heb een eigen communicatiebureau: PronkScriptum.

Ontvang iedere week een gratis verhaal!

Laat je inspireren door de beste schrijvers en ontvang de nieuwste verhalen per mail!
Geef je op en je krijgt wekelijks een gratis verhaal opgestuurd.

 

Ja, dat wil ik wel   Of bestel het magazine

Het podium voor jouw verhaal

De Verhalenmakers is een project met als belangrijkste doel: bijdragen aan verbinding.

Wij bieden een podium voor verhalen, schrijvers en professionals omdat we geloven in de kracht van storytelling.

Ben je een schrijver of wil je graag schrijven?
Meld je aan!

@social #media

Contact

De Verhalenmakers

info [at] verhalenmakers.com
of ga naar de contactpagina