Slapeloze nacht oftewel de Nachtzuster

Willeke Havinga's picture Willeke Havinga Aantal keren gelezen: 110 Mensen

Een pen kan de nacht verdrijven. Een verhaal een nieuwe morgen aan laten breken.

Slapeloze nacht

oftewel de Nachtzuster

 

2.52.

 

Woelend heb ik me omgedraaid en de rode cijfers gezien.

Ze zeggen me: ‘Het is midden in de nacht!’

Ze vragen me: ‘Waarom slaap je niet?’

En ik heb geen antwoord.

 

Ik zucht. ‘Ga toch slapen’ zeg ik tegen me zelf. En tegen dovemansoren.

Deze vrouw valt niet in slaap! Of ze nu wil of niet.

 

3.15.

 

Ik gooi mijn benen over de rand van het bed.

Ik ga eerst naar het toilet. Ga zitten. Hoef toch niet te plassen. Sta weer op.

 

Ik besluit een onderbroekje aan te trekken. En mijn roze jurkje. Die zou trouwens best wel weer eens uitgewassen mogen worden, dat schrijversjurkje van mij. Maar nu niet, midden in de nacht. Ik heb besloten: ik ga zitten schrijven. Een pen kan de nacht verdrijven. Een verhaal een nieuwe morgen aan laten breken.

 

Of toch een stukje televisiekijken?

 

Op de T.V. nodigen naakte vrouwen mannen uit te bellen. ‘Voor een lekker heet gesprek.’

Ik vind de dames, met opgepompte borsten, zo weerzinwekkend lelijk; ik kan er niet naar kijken. De T.V. gaat uit, de computer aan.

 

Het opstarten vraagt tijd.

 

Ik loop terug de slaapkamer in.

 

3.25.

 

De cijfers nog even rood en ik nog net zo wakker.

 

Nachtzuster!

 

Ik ga over een nachtzuster schrijven.

 

Ik noem haar: Marjolein.

 

Ik ga achter de computer zitten, open een nieuw word-bestand en vertrouw de titel toe aan mijn beeldscherm:

 

Nachtzuster

 

Ze kijkt op haar klokje, Marjolein. Het is halfvier ’s nachts: tijd voor haar ronde. Ze is er blij om. Even de benen te kunnen strekken. Om niet in te dutten en wakker te schrikken als een patiënt op de alarmbel drukt.

 

Ze loopt bijna geluidloos door de gangen van de afdeling. Een zuster draagt Crocks tijdens haar werk, geen modieuze schoentjes, geen pumps. Er is geen getik-tak van hoge hakjes. Een zuster hoeft er niet modieus uit te zien. En bij haar klassieke crocks past ook geen jurkje. Dus draagt ze haar witte broek, haar zustersjasje en heel vrouwelijk voelt ze zich er niet in. Maar ze is, deze nacht, op de eerste plaats de nachtzuster. Voor wie zou ze nu op de eerste plaats ‘vrouw’ moeten zijn? Haar lief had haar verlaten, drie weken geleden nu. Ze waren uit elkaar gegroeid, had hij gezegd. Hij kwam, voor zijn gevoel altijd op de tweede plaats. Het werk, de nachtdiensten, ze gingen altijd voor. De patiënten waren belangrijker dan hij.

Haar argument, dat die mensen er niet voor gekozen hadden op ziek te worden, had geen indruk op hem gemaakt. Hij had wat spullen in een koffer gegooid en was vertrokken.

 

Een kamerdeur staat open. Licht komt naar buiten.

Het is de kamer van mevrouw Folkertsma. ’Mevrouw Folkertsma zal wel slapen’ denkt Marjolein. Maar haar man is wakker. Mijnheer Folkertsma waakt bij zijn vrouw.

Door de geopende deur kan zij hem zien zitten aan haar bed. Als hij haar hand vast wil pakken, ziet ze de aarzeling. Het infuus zit in de weg. Onhandig streelt hij haar onderarm. Totdat hij het even niet meer aankan. Dan staat hij op, loopt hij naar het raam en staart naar buiten.

Marjolein vraagt zich af of ze iets voor hem kan doen. Koffie misschien, om wakker te kunnen blijven. Ze loopt de kamer binnen. Mijnheer Folkertsma merkt het niet. Hij begint te praten, niet tegen haar maar tegen de vrouw in het bed. ’Het is koud buiten, Bepje. Ik denk zelfs dat het vriest.’

Dat doet het’ zegt Marjolein ineens. ’Drie graden onder nul, zeggen ze.’

Mijnheer Folkertsma schrikt, draait zich om. Dan ziet hij haar staan. ‘Oh zuster, u bent het. Ik dacht even…’

Sorry’ zegt Marjolein. ‘Ik wilde u niet laten schrikken.’

Hij glimlacht. ‘Het is al goed, zuster.’

Ik vroeg me af…,’ aarzelt Marjolein, ‘kan ik misschien iets voor u gaan halen. Koffie of thee, of zo. Dan kunt u bij uw vrouw blijven. U zult haar wel niet graag alleen laten, nu.’

Ik heb haar nooit graag alleen gelaten’ zegt mijnheer Folkertsma. ‘En zij mij ook niet!’

Hij gaat weer aan haar bed zitten.

Hoe lang bent u al samen?’ vraagt Marjolein.

In september waren we tweeënvijftig jaar getrouwd’ antwoordt hij. ‘En als je er dan nog de verkering bij telt…’

Dat is lang!’ geeft Marjolein toe.

Hij knikt. ‘Het is lang. Maar nog niet lang genoeg…’

Hij wendt zijn blik af. Of beter gezegd, hij richt zich op de vrouw in het bed. Die slaapt.

Vroeger had ze rood haar, krullend haar’ zegt hij. ‘Daardoor ben ik voor haar gevallen. En ik heb nog steeds het verlangen om door die krullen te aaien. Maar die krullen heeft ze nu niet meer. Eerst waren ze rood, daarna werden ze grijs. Toen kwam de ziekte, de bestralingen. En nu zijn die krullen weg. Als een voorbode van…’ Hij kijkt naar zijn vrouw, het kale hoofd. ‘Mijn lieve Bepje’ zegt hij. ‘Dadelijk is ze helemaal verdwenen, haar lichaam, haar ziel, haar zalige glimlach.

Marjolein weet niet wat te zeggen. Het wordt stil in de ziekenkamer. Twee paar ogen gericht op de vrouw die ligt te slapen. Slapen totdat het geen slapen meer zal zijn.

 

We waren altijd samen’ mompelt meneer Folkertsma. ‘En dat ze me nu gaat verlaten…’

Tranen beginnen te stromen, bij hem, over zijn wangen.

 

Marjolein weet, ze zou nu naast hem kunnen gaan zitten, een arm om zijn schouder. Nabijheid, steun, troost. Maar ze zegt alleen maar: ‘Geen koffie dus, mijnheer Folkertsma.’

Nee, geen koffie, zuster.’ Zijn stem klinkt zacht. ‘Dank u wel.’

 

Ze gat weer aan haar bureau zitten. Het is kwart voor vier, zegt haar klokje. Nog zo’n uur of drie, dan zit haar dienst er op. Dan kan ze naar huis. Een leeg huis. En ze zal gaan slapen in een bed, groot genoeg voor twee maar toch alleen.

 

Zal ze ooit in een bed liggen met iemand die naar omkijkt, die haar blonde lokken zou willen strelen, die huilt bij de gedachte ooit niet meer bij haar te zijn? Nu komen haar tranen, onstuitbaar.

 

Een zachte stem: ‘Zuster?’

Mijnheer Folkertsma staat bij de ingang van haar kantoortje. ‘Zou u even naar mijn Bepje kunnen kijken. Want ik ben bang…’

 

Ze knikt. Ze staat op. Ze ziet zijn tranen. Hij ziet de hare.

Ze slaat haar arm om zijn schouder. Hij de zijne om haar middel.

Kom maar’ zegt ze zachtjes tegen de oude man.

 

Het is vijf voor vier.

 

 

Ik sla het verhaal op, met als titel ‘nachtzuster’, en sluit de computer af.

 

Ik ga in bed liggen, met mijn jurk nog aan.

Ik voel hoe de slaap me overvalt. Even kijk ik opzij.

Mijn wekker!

De rode letters!

 

3.55 uur.

 

Ik mompel nog even: ‘Welterusten Marjolein.’

Leave a comment.

Willeke Havinga's picture
Willeke Havinga
geboren 14 februari 1963, in Eindhoven. woonachtig in Tilburg, studeerde theologie aan de Theologische Faculteit Tilburg. liefhebberijen zijn: schrijven, lezen, schilderen, vroeger ook toneelspelen en zingen. En om maar meteen uit de kast te komen... ik val op vrouwen. En dat komt af en toe in mijn verhalen terug.

Ontvang iedere week een gratis verhaal!

Laat je inspireren door de beste schrijvers en ontvang de nieuwste verhalen per mail!
Geef je op en je krijgt wekelijks een gratis verhaal opgestuurd.

 

Ja, dat wil ik wel   Of bestel het magazine

Het podium voor jouw verhaal

De Verhalenmakers is een sociale onderneming met als belangrijkste doel: bijdragen aan verbinding.

Wij bieden een podium voor verhalen, schrijvers en professionals omdat we geloven in de kracht van storytelling.

Ben je een schrijver of wil je graag schrijven?
Meld je aan!

Twitter

RT @JetPeep: Wat moet een stadse puber nu op het Franse platteland. Saai? Integendeel. Lees zijn avontuur https://t.co/JjsrpPC1w5 https://t…
De Verhalenmakers (3 years ago)
Tnx @CarienTouwen voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd op https://t.co/UX4u38lwNw. Kom maar door met die mooie verhalen!
De Verhalenmakers (4 years ago)
Tnx @HaarlemseZaken voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd. Kom maar door met die mooie verhalen! https://t.co/12HeDI8DRf
De Verhalenmakers (4 years ago)
Yes! https://t.co/ytcegbvBAv
De Verhalenmakers (4 years ago)
Mooi begin van een nieuw #verhaal https://t.co/6aPxB6LDjH
De Verhalenmakers (4 years ago)

@social #media

Contact

De Verhalenmakers

info [at] verhalenmakers.com
of ga naar de contactpagina