Hoe klein kun je zijn?

Barbara van Wijk Aantal keren gelezen: 730 Real Life

Hoe klein kan iemand zijn, een verbazingwekkend verhaal over kleingeestigheid

Een roos tegen de nieuwe schuur, dát lijkt me leuk. Hij is nieuw en nog zo kaal. Een grootbloemige rode klimroos, ik zie het in gedachten voor me en verheug me er nu al op: een uitbundig bloeiende plant, die elk jaar weer trossen bloemen en vreugde schenkt. Dus tijg ik naar het tuincentrum en koop daar het meest veelbelovende roosje, dieprood en snelgroeiend. Pakje mest erbij, zakje rozenaarde, mijn project zal vast wel slagen.  

Thuisgekomen ga ik direct aan de slag. Kuiltje scheppen, plantje erin, aarde en mest erbij, gietertje water, ziezo…. nu wachten op de dingen die komen gaan. Erg lang hoef ik niet lang te wachten, want de volgende dag is het plantje weg. Pleitos. Ik zoek verbaasd in de omgeving, maar nee, nergens te vinden. Weg is weg, domme pech. Niet te geloven, wie pikt er nou een roosje?  

Drie jaar geleden kocht ik twee piepkleine zwarte bessenstruikjes. Dit jaar zaten er voor het eerst welgeteld tien zwarte besjes aan. Ik blij, tien besjes! Vorige week waren ze rijp en nam ik me voor ze morgen te gaan plukken. Toen ik opgetogen de volgende dag bij de struikjes aankwam, waren de besjes weg. Niet één besje hing er meer aan de struikjes, op de grond lag ook niets. Iemand kon de verleiding blijkbaar niet weerstaan, denk ik.  

Evenzo verging het ons nieuwe tuinhekje, natuurlijk voorzien van een haakje om het op slot te kunnen zetten. Wat denk je? De volgende dag weg. Het hekje stond open en het haakje van twee euro in de bouwmarkt was pleitos. Iemand moet gedacht hebben: twee euro is twee euro, ik kan ook in het donker met een schroevendraaier gratis aan een haakje komen! Natuurlijk mensen, dat kan ook en als je het niet kunt laten, doe dat dan ook maar en wees er gelukkig mee.  

Ik maak me er niet echt druk over. Ik probeer optimistisch te blijven over de mensheid, en ik hoop dat deze stakkers ooit zullen inzien hoe kleingeestig en nietig ze zijn. Mij krijgen ze niet boos, alleen verbijsterd dat zoiets gewoon gebeurt. Ik ben en blijf gelukkig al zal er nu bij de schuur nooit enig roosje in de bloei komen, al sluiten we het hek nu af met een baksteen en gelukkig kan die ene euro voor wat zwarte bessen bij Appie Heijn er ook nog wel van af.  

 

Leave a comment.

Ontvang iedere week een gratis verhaal!

Laat je inspireren door de beste schrijvers en ontvang de nieuwste verhalen per mail!
Geef je op en je krijgt wekelijks een gratis verhaal opgestuurd.

 

Ja, dat wil ik wel   Of bestel het magazine

Het podium voor jouw verhaal

De Verhalenmakers is een sociale onderneming met als belangrijkste doel: bijdragen aan verbinding.

Wij bieden een podium voor verhalen, schrijvers en professionals omdat we geloven in de kracht van storytelling.

Ben je een schrijver of wil je graag schrijven?
Meld je aan!

Twitter

RT @JetPeep: Wat moet een stadse puber nu op het Franse platteland. Saai? Integendeel. Lees zijn avontuur https://t.co/JjsrpPC1w5 https://t…
De Verhalenmakers (4 years ago)
Tnx @CarienTouwen voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd op https://t.co/UX4u38lwNw. Kom maar door met die mooie verhalen!
De Verhalenmakers (4 years ago)
Tnx @HaarlemseZaken voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd. Kom maar door met die mooie verhalen! https://t.co/12HeDI8DRf
De Verhalenmakers (4 years ago)
Yes! https://t.co/ytcegbvBAv
De Verhalenmakers (4 years ago)
Mooi begin van een nieuw #verhaal https://t.co/6aPxB6LDjH
De Verhalenmakers (4 years ago)

@social #media

Contact

De Verhalenmakers

info [at] verhalenmakers.com
of ga naar de contactpagina