Liaison van geluk en verdriet

Barbara van Wijk Aantal keren gelezen: 675 Real Life

Hoe dicht ligt het bij elkaar: geluk en verdriet.....

Daar zit ik dan, op de platte steen die mij uitnodigde voor een momentje rust. Even zitten. He, he, even bijkomen van de klauterpartij. Wat een fantastisch uitzicht heb je hier op deze hoogte! Ik tuur in de verte en zie de zee aan de horizon. Diepblauw.  De zon schijnt op mijn hoofd, maar ik vergeet de zonnehoed die op mijn rug hangt.  Een verrukkelijk gevoel van gelukzaligheid overvalt me. Wat ben ik toch een bofferd dat ik in zo´n mooi land ben terechtgekomen en zo´n lieve man getroffen heb. Pedro, de knapperd,  stoer en toch teder. Mannelijk en toch geen macho. Ik prijs mezelf gelukkig met hem. Mijn liefde voor hem werd bezegeld met een gouden trouwring.

En nu? Ik jubel de dagen door. Geniet met volle teugen, van Pedro en van zijn familie die mij zo als vanzelfsprekend in hun midden opnam. Ik geniet van het land, de cultuur, de mensen, eigenlijk vind ik alles leuk aan mijn nieuwe leven.  Zittend op de harde steen, draai ik de film van mijn leven af, terwijl de warmte dikke zweetdruppels tevoorschijn tovert.

Wat is het heet. Hoe zou het in Holland zijn, bij moeder? Gisteren nog gebeld, haar lieve stem gehoord. Het regende. Hoorde ik verdriet in moeders stem? Ze probeerde het wel te verbergen, maar ik weet dat ze me mist. “Ja kind,  ik mis je erg, maar als jij gelukkig bent, dan ben ik het ook!”  Dat waren haar woorden voordat we de verbinding verbraken. Oh mams, wat mis ik jou ook. Hoe graag zou ik niet  even ´thuis´ willen zijn,  even een kopje thee aan de zo vertrouwde keukentafel. Even een knuffel,  een aai over je  rug. Mams…. wat ben je ver weg, wat doet dit pijn.  

De band met moeder was altijd hecht en warm. Zij is mijn beste vriendin, samen met Gon. Gon, de blonde goedlachse collega waar ik steeds meer van ging houden en die mij aanmoedigde om mijn hart te volgen. Mijn hart dat voor Pedro klopte, maar dat zo ongeveer brak toen ik afscheid nam van mams en van haar. “Er zitten vier kamers in je hart” lachte Gonnie mijn tranen weg. “Ruimte genoeg voor Pedro,  voor mams en voor mij.” En zo is het. Ze zitten in alle drie diep in mijn hart,  maar wat zou ik ervoor over hebben om ze hier te hebben, dicht bij Pedro en mij. 

Leave a comment.

Ontvang iedere week een gratis verhaal!

Laat je inspireren door de beste schrijvers en ontvang de nieuwste verhalen per mail!
Geef je op en je krijgt wekelijks een gratis verhaal opgestuurd.

 

Ja, dat wil ik wel   Of bestel het magazine

Het podium voor jouw verhaal

De Verhalenmakers is een sociale onderneming met als belangrijkste doel: bijdragen aan verbinding.

Wij bieden een podium voor verhalen, schrijvers en professionals omdat we geloven in de kracht van storytelling.

Ben je een schrijver of wil je graag schrijven?
Meld je aan!

Twitter

RT @JetPeep: Wat moet een stadse puber nu op het Franse platteland. Saai? Integendeel. Lees zijn avontuur https://t.co/JjsrpPC1w5 https://t…
De Verhalenmakers (4 years ago)
Tnx @CarienTouwen voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd op https://t.co/UX4u38lwNw. Kom maar door met die mooie verhalen!
De Verhalenmakers (4 years ago)
Tnx @HaarlemseZaken voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd. Kom maar door met die mooie verhalen! https://t.co/12HeDI8DRf
De Verhalenmakers (4 years ago)
Yes! https://t.co/ytcegbvBAv
De Verhalenmakers (4 years ago)
Mooi begin van een nieuw #verhaal https://t.co/6aPxB6LDjH
De Verhalenmakers (4 years ago)

@social #media

Contact

De Verhalenmakers

info [at] verhalenmakers.com
of ga naar de contactpagina