Hollandse winters in Argentinië?

Barbara van Wijk Aantal keren gelezen: 1,020 Reizen

Jaren geleden verhuisden wij naar Argentinië. Hier ervoer ik wat heimwee is.

Hollandse winters in Argentinië?
Koude rillingen, sneeuw tegen de ruiten, glimmend zilveren ijspegels aan de dakranden. Ze bestaan, maar ik ben ze bijna vergeten. Vol weemoed kijk ik over het witte zandstrand, parasol boven mijn hoofd, zonnebrandolie in de aanslag. Niet verkeerd toch? Maar waarom honger ik dan zo naar de Hollandse winter? De winter die mijn heimwee opstuwt tot grote hoogte. De winter die ik ooit verfoeide, maar waar ik nu zó naar verlang! 
Veel te lang geleden zijn wij verhuisd naar Argentinië en ondanks ons voornemen om snel terug te gaan, is dat er nooit van gekomen. Niet dat het een straf is om hier te zijn onder de palmen, aan de rand van de azuurblauwe zee, maar geloof het of niet, het genadeloze beest van de heimwee bespringt me vooral ’s winters. Visioenen van wit besneeuwde vlaktes slepen mij in een sterke stroom mee. Terwijl mijn tenen spelen met de warme zandkorreltjes, hoor ik de kinderen juichen op een sleetje, ik zie de vaders terugglijden in hún jeugd, moeders met dikke sjaals om kijken glimlachend toe. De ijskoude en veel te harde sneeuwballen van de sneeuwballengevechten smelten weer in mijn nek, en ik beleef met een ijzige huivering weer hoe ik word ingepeperd. Vreselijk vond ik dat altijd, maar wat mis ik nu de tintelende gloeiende rode wangen, de kletsnatte wanten, de tenen die als ijsklontjes in je schoenen liggen. Hoe graag zou ik nog eens klagen over stijve zere vingers van de kou. 
De herinneringen zijn niet meer te stuiten. Een tsunami van nostalgisch verlangen overspoelt mij als ik terugdenk aan de keukenkachel waarin turven gloeien. Moeder die voorstelt om morgen met koek en sopie een centje bij te verdienen. “Dan snijden we kantkoek en suikerbrood erbij.” Vader voelt hier niet veel voor, maar de extra centjes lijken hem wel wat. En zo stond moeder de volgende dag op het diepzwarte ijs met een soeplepel chocolademelk in bekertjes te scheppen en was vader nergens te bekennen. 
Met een plof beland ik weer in de werkelijkheid, in het hier en nu. Vóór mij balanceert een wit zeil op de grillige golven. De zon brandt. Gelukkig heb ik de herinnering nog. Terugdenkend aan de wit besuikerde oliebollen, de sneeuwpop in de tuin, de beslagen bril, dan rolt er als vanzelf een traan over mijn wang. Een traan, die een groot geheim verbergt: mijn wereld vol hartverscheurend heimwee. 

Leave a comment.

Ontvang iedere week een gratis verhaal!

Laat je inspireren door de beste schrijvers en ontvang de nieuwste verhalen per mail!
Geef je op en je krijgt wekelijks een gratis verhaal opgestuurd.

 

Ja, dat wil ik wel   Of bestel het magazine

Het podium voor jouw verhaal

De Verhalenmakers is een project met als belangrijkste doel: bijdragen aan verbinding.

Wij bieden een podium voor verhalen, schrijvers en professionals omdat we geloven in de kracht van storytelling.

Ben je een schrijver of wil je graag schrijven?
Meld je aan!

@social #media

Contact

De Verhalenmakers

info [at] verhalenmakers.com
of ga naar de contactpagina