Kappersbelevenissen in Spanje

Barbara van Wijk Aantal keren gelezen: 25,907 Reizen

Naar de kapper in Spanje is een sociale gebeurtenis

Beleefd tijdens mijn vakantie in Spanje. 
Om tien uur stap ik bij kapster Manoli binnen. Ik moet toch een beetje kunnen concurreren met de mooie Spaanse dames, dus ik heb een afspraak. Manoli heeft er zin in en begint voortvarend aan mijn haar te plukken. Na een half uurtje komen er drie dames binnen die aan een oud wijvie lopen te sjorren. Manuela. Manuela is helemaal krom, osteoporose. Ze heeft een lange lila ochtendjas aan, sloffen aan haar voeten en drie piekjes grijs haar op d´r hoofd.  

Met veel moeite sjouwen de drie dochters hun moeder op een stoel. De drie grijze piekjes van Manuela moeten geverfd worden. Ik zie Manoli kijken, natuurlijk wil ze het doen, maar deze mevrouw (ze knikt met haar hoofd naar mij) is eerst, daar moet Manuela dan even op wachten. Geen punt. De dochters vertrekken en Manuela installeert zich comfortabel met een kussentje in d’r rug en begint te kletsen. Ik versta er niets van want ze heeft geen tand meer in d’r mond en slist behoorlijk.  

Dan gaat de deur weer open en komt er een vierde dochter met twee kleine kindjes binnen; of Manuela even op de kinderen kan passen, zij moet boodschappen doen. Ja hoor, ga maar, geen probleem. De kinderen kronkelen over de grond en spelen oorlogje. Intussen kwebbelt Manuela er lustig op los ook al krijgt ze geen reactie. Maar dan gaat de deur weer open. Een vriendin van Manuela zag haar, dus moest ze even naar binnen. De twee wijvies kwekken onophoudelijk door elkaar heen. De kinderen schieten met kammen die ze tot geweer hebben verklaard.  

Ik probeer het gesprek te volgen en begrijp dat er een nicht gaat trouwen. Daarom moeten de grijze piekjes geverfd worden, Manuela wil schitteren op die dag. 
Manoli moet dus aan de gang. Dat is nog een heel gedoe want Manuela moet nogal eens verhuizen van de stoel naar de wasbak en terug, een hele klus, waar ik ook bij moet helpen. Maar het lukt en de dames betrekken mij in hun gesprek. 

Als ik klaar ben met mijn opknapbeurt, vinden ze het jammer dat ik vertrek. Ik kan toch gewoon rustig erbij blijven zitten? Ik verontschuldig me en geef de dames een hand. Bij Manuela aangekomen vraag ik hoe oud ze wel niet is. En dán val ik uit de koets. 67 jaar al! 

 

Comments (1)

Irene's picture

Irene (not verified)

July 11, 2017, 6:43 pm -
Comment: 
Erg leuk om te lezen mijn dank. daarvoor.

Leave a comment.

Ontvang iedere week een gratis verhaal!

Laat je inspireren door de beste schrijvers en ontvang de nieuwste verhalen per mail!
Geef je op en je krijgt wekelijks een gratis verhaal opgestuurd.

 

Ja, dat wil ik wel   Of bestel het magazine

Het podium voor jouw verhaal

De Verhalenmakers is een project met als belangrijkste doel: bijdragen aan verbinding.

Wij bieden een podium voor verhalen, schrijvers en professionals omdat we geloven in de kracht van storytelling.

Ben je een schrijver of wil je graag schrijven?
Meld je aan!

@social #media

Contact

De Verhalenmakers

info [at] verhalenmakers.com
of ga naar de contactpagina