Koninklijk bezoek

Barbara van Wijk Aantal keren gelezen: 858 Real Life

Dit verhaal speelde zich af in 2011. Het geeft een inkijkje achter de schermen van een Koninklijk bezoek.

Koninklijk bezoek.

Het gemeentebestuur Alkmaar had H.M. de Koningin uitgenodigd om de onthulling van de gerestaureerde gewelfbeschilderingen in de grote kerk luister bij te zetten. Het lukte. Beatrix vond de gewelfbeschilderingen, gemaakt door Jacob Cornelisz. belangrijk genoeg! Natuurlijk! Zij heeft belangstelling voor kunst! Tjonge, wat zo’n Koninklijk bezoek teweeg brengt! De hele politiemacht is op de been. Zo ook een leger verkeersregelaars, vrijwilligers die zorgen dat er geen vuilnisbak rondslingert, schoonmaakploegen, zelfs de stratenmakers krijgen het druk. In de kerk waren de chique hooggeplaatsten nogal zenuwachtig bezig met belangrijk heen en weer lopen.

Omdat ik als freelancer voor de plaatselijke krant en voor de regiokranten regelmatig verslagen maak, vind ik dat dit eerbetoon aan Jacob Cornelisz, geboren Oostzaner, echt  moet worden vermeld in ´mijn´ kranten. Helaas had ik geen persbericht gekregen, dus belde ik naar de organisatie of ik als ‘pers’ aanwezig mag zijn. “Nee, de accreditatie is gisterenmiddag gesloten, de lijsten zijn al naar de RVD” kreeg ik te horen. “Kunt u niet een emailtje sturen,” doe ik nog een poging. “Nee mevrouw, zo werkt het niet. Het is nu te laat om u nog te screenen,” zegt de aardige mevrouw. Nou! Je kunt dus beter niet zo aardig zijn, want die aardigheid van haar gaf mij de moed om nog even door te gaan: “Ja maar….. ik wist het niet…. Oostzaan is het geboortedorp van Jacob…. Daar hoort iets over in onze krant…. We hebben geen persbericht gekregen…. “ En daarmee had ik beet. “Heeft u geen persbericht gekregen?” vraagt de aardige mevrouw een beetje geschrokken, “Oh, maar dat is een foutje! Excuus daarvoor, dat had natuurlijk wel moeten gebeuren….” Jazeker, dat vind ik ook. Om kort te gaan: keurig op tijd sta ik te wachten tussen een hele kudde paparazzifotografen met grote fototoestellen, statieven, tassen vol lenzen. Dit zijn de doorgewinterde jongens met dikke buiken en inzoomende ogen.

Bij de eerste politiecontrole word ik uit deze menigte gehaald. Die zware jongens kennen ze wel, maar dat kleine mevrouwtje…..? Zou dat wel pluis zijn? “Wie bent u?” de agent kijkt me argwanend aan. “Ik ben Barbara van Wijk, ik ben van de pers.” Ik zie zijn blik verhuizen naar mijn knullige fototoestelletje en zie hem nog argwanender worden. Hier klopt iets niet. Hij haalt er een collega bij, samen kunnen ze dit varkentje wel wassen. “Heeft u een perskaart?” Hellep…. vergeten..... dus ik kijk ze met mijn schattigste blik aan. “Jazeker heb ik die, maar helaas vergeten.” Dat klinkt lekker professioneel, geef ik toe. Ik voeg er snel aan toe: “Maar ik sta wél op de perslijst, dus ik mag er wél in.” Hier is de agent nog niet zo zeker van. “Even checken,” mompelt hij. “Wacht even”. Ik zie het leger doorgewinterde journalisten in de kerk verdwijnen, terwijl ik nog sta te hopen dat mijn op-het-laatste-nippertje-aanmelding ook inderdaad op de lijst is verwerkt. Dat blijkt het geval, dus ik mag naar binnen.

Eerst wordt mijn handtas binnenstebuiten gekeerd. Ik schaam me diep: plastic zakjes met hondenkoekjes komen eruit rollen, poepzakjes waarmee ik Knuf zijn nalatenschappen pleeg op te ruimen, tasjes van de Lidl, het is niet erg koninklijk, ik geef het toe, maar aan de andere kant: dit zijn geen attributen waarmee de Koningin gevaar loopt, dus ik mag door met een rood armbandje ‘pers’ om mijn pols.

Even verderop staat een ‘stille’. Streng gezicht. Hij ziet mijn rode armbandje en ik zie een achterdochtige blik: ‘pers?’ Iedereen kan wel een persbandje om hebben. Ik haal weer mijn schattigste blik van zolder en biecht berouwvol op dat mijn perskaart op de keukentafel is blijven liggen, maar dat ik wèl op de lijst sta. “Ik ga dit controleren”, gromt hij. Mijn knullige fototoestelletje maakt hem onzeker, maar even later komt hij terug: het klopt. Hè gelukkig, als het nu fout gaat met die mevrouw, dan is het zijn verantwoording niet. Ik mag door.

Enfin, de koningin komt binnen nadat de aanwezigen omslachtig geïnstrueerd zijn hoe zij zich in Koninklijk gezelschap dienen te gedragen: opstaan als ze binnenkomt en pas gaan zitten als dat wordt aangegeven. Er is al twee keer geoefend en dát ging goed. Dan volgen er toespraken en daarna klinkt het Wilhelmus met het Duitse bloed en de koning van Hispanje en dan is het de beurt aan Hare Majesteit, prachtig gekleed in een wijnrood pakje, een wijnrode hoed, een wijnrode ketting en wijnrode schoenen, nageltjes gelakt met wijnrode lak. Zij wordt verzocht om op een grote knop te drukken, waarna een immens gordijn vanaf de hoge gewelven nederdaalt, zodat de beschilderingen daarachter voor het eerst sinds acht jaar restauratiewerk, weer zichtbaar worden voor het publiek.

Die gewelfbeschilderingen waren behoorlijk aangetast door lekkages van het dak. Bij eerdere restauraties was er gele lak over de beschilderingen gesmeerd. Die lak glom zo erg, dat de beschilderingen niet meer zichtbaar waren. Centimeter voor centimeter is die laag eraf gehaald! En dat is gelukt, het ziet er nu weer schitterend uit. Hierna krijgt de Koningin een rondleiding langs al het moois. De pers wordt naar buiten gedirigeerd, vlak voor de uitgang van de kerk. Daar begint het grote wachten…. Tjonge wat een gedoe daar, die fotografen slaan elkaar bijkans verrot voor het beste plekje. Maar dat beste plekje had ik ingenomen! Ik was daar het eerst, maar werd daar al gauw weggebonjourd door de grote jongens, want Barbara komt wel van goeden huize, maar tegen zo’n overmacht legt zij het af. Toch ben ik later best tevreden over de foto’s van mijn knullige toestelletje, dat overigens het mikpunt van spot was voor de jongens. Ze moesten tóch wachten en besteedden hun tijd dus maar met geringschattende grappen over mij en m’n toestelletje. Later stuurde ik voor de lol een fotootje naar de regionale krant en wat schetste mijn verbazing? Over een halve pagina heen stond de foto van mijn knullige toestelletje!

 

Leave a comment.

Ontvang iedere week een gratis verhaal!

Laat je inspireren door de beste schrijvers en ontvang de nieuwste verhalen per mail!
Geef je op en je krijgt wekelijks een gratis verhaal opgestuurd.

 

Ja, dat wil ik wel   Of bestel het magazine

Het podium voor jouw verhaal

De Verhalenmakers is een project met als belangrijkste doel: bijdragen aan verbinding.

Wij bieden een podium voor verhalen, schrijvers en professionals omdat we geloven in de kracht van storytelling.

Ben je een schrijver of wil je graag schrijven?
Meld je aan!

@social #media

Contact

De Verhalenmakers

info [at] verhalenmakers.com
of ga naar de contactpagina