Tinderella

Heleen Folgering's picture Heleen Folgering Aantal keren gelezen: 1,293 Humor

Waar Tinder vroeger nog een snelle route was voor het vervullen van diverse vleselijke lusten zonder de kroeg in te hoeven, hoor je tegenwoordig steeds vaker over koppels die elkaar hebben gevonden door naar rechts te swipen in plaats van naar links (of andersom; geen idee hoe dat precies gaat). Het lijkt te mooi om waar te zijn. Hoe gaat zoiets dan? Hoe ga je van: "Hoi, leuke profielfoto heb je." naar "Wil je samen met mij oud worden?" Laten we ons het eens proberen voor te stellen als een sprookje. Het gaat ongeveer zo:

Er was eens een heel lief en mooi prinsesje. Ze heette Tinderella. Ze had zachte bruine haren en grote donkere ogen. Ze hield heel veel van snoep en roze kittens. Ze had twee kleine hondjes die overal door het paleis achter haar aan renden.

Meestal was de prinses echter alleen. Er waren wel prinsen geweest, maar die bleken uiteindelijk allemaal kikkers te zijn en hadden geprobeerd haar gouden bal te pikken of waren alleen maar gaan stappen met stoere ridders met baarden. En wanneer er eenmaal serieus over een huwelijk werd gesproken, slopen ze meestal midden in de nacht op hun sokken hun kamer uit en ontsnapten via de achteruitgang van het paleis.

Tinderella had daarom alle prinsen, groot en klein, het paleis uit gemieterd en eigenlijk deed ze het best aardig in haar eentje. Maar af en toe was ze heel zielig en dan huilde ze en zei: “Waarom houdt er niemand van mij?” Maar op een dag kwam een van haar hofdames naar haar toe en zei: “Majesteit, ik kan u misschien helpen. Mijn broer, de stalknecht, heeft een geweldige app die hij gebruikt om afvallige dames het hof te maken. Het heet Tinder en er staan wel meer dan 100 gezellige prinsen op.”

Tinderella was geïnteresseerd maar ook voorzichtig. Ze had via de heraut wel eens gehoord van deze app en ze begreep dat er ook veel boze wolven in stonden die nietsvermoedende meisjes opwachten en ze opvraten nog voor ze “’k ga naar grootmoeder koekjes brengen” konden zeggen.

Toch besloot ze eens een kijkje te nemen en te onderzoeken of er eigenlijk ook leuke prinsen bestonden. Een lakei bracht de koninklijke gouden iPhone (met diamantjes), maar ze installeerde de app zelf omdat ze zo’n slimme en zelfstandige prinses was. Eenmaal geopend was Tinderella in eerste instantie teleurgesteld. Wat een lelijke prinsen zeg. Sommige stonden op de foto met een gigantische vis in hun handen of ze hadden heel gek haar of hele strakke korte broekjes aan. Ze swipte ze allemaal keihard naar rechts. “Bah! Weg ermee.” dacht Tinderella: “Is dit het nu? Laat maar.” Ze wilde net de telefoon tegen de muur gooien toen haar oog op een fotootje viel van een slanke, knappe man met een aantrekkelijke glimlach. Ze klikte erop en bekeek zijn profiel. Hm, 1,90m lang, naar de Hoge Prinsenschool gegaan, aardig voor zijn moeder. Tin de Ridder heette hij. Hij was wel een beetje oud en hij had een beetje een suf kapsel met kalende inhammen aan de zijkant. Aan de andere kant hadden al die jonge badboy-prinsen haar ook niet echt veel geluk gebracht, hoe sexy ze ook leken met hun mooie praatjes. Al met al kon dit best eens interessant zijn. Ze twijfelde nog even en swipte toen naar links.

Nog geen twintig minuten later pingde de telefoon verleidelijk. Tinderella pakte hem op en opende de app. “U heeft een match” stond er op het scherm. Met een hartje eronder.

Tinderella’s hart maakte een sprongetje. Snel opende ze het chatscherm. “Hoi Tinderella, ik heet Tin. Ik ben een ridder. Ik heb nog nooit een draak verslagen maar ik kan wel goed rekenen. En jij?” Oh…my…God! Hij had haar een bericht gestuurd. Wat nu? Wat moest ze zeggen?

Snel stuurde ze er een Twitterbird op uit om met haar prinsessenvriendinnen te overleggen. Die kwamen direct langs. Ze dronken veel wijn en na rijp beraad schreef ze terug: “Hoi Tin, dat is toevallig. Ik ben geen ridder maar ik kan ook heel goed rekenen.”

Dat was het begin van een enthousiast chatgesprek dat tot diep in de nacht voortduurde. De prinsessenvriendinnen waren inmiddels in slaap gevallen en het vuur in de haard was bijna uit. “Zeg,” typte Tinderella uiteindelijk, “Denk je dat we elkaar misschien een keer moeten ontmoeten?” Vol spanning wachtte ze op zijn reactie. Die liet echter op zich wachten. Tinderella werd steeds nerveuzer.Na 10 minuten plingde haar telefoon “Oke, maar ik moet je wat opbiechten. Ik heb namelijk tatoeages op mijn armen. Ik ben eerlijk gezegd niet zo’n nette ridder als ik lijk.”

Even schrok Tinderella. Toch niet weer zo’n praatjesmaker? Ze had haar buik vol van al die kikkers die alleen maar van lucht en blubber bleken te zijn gemaakt en haar voor de sier aan het lijntje hielden en er uiteindelijk vandoor gingen. Toen plingde haar telefoon opnieuw “Ik weet dat er veel kikkers en prinsen en kikkerprinsen zijn die lelijk en onbetrouwbaar zijn.” appte de ridder. “Ik ben maar een eenvoudige ridder zonder paard en met tatoeages, maar ik kan van je houden en voor je zorgen en met je hondjes wandelen en voor je koken. Ik kan al je driftbuien en onredelijkheid verdragen en ik zal geïnteresseerd met je prinsessenvriendinnen kletsen en wijntjes voor ze inschenken. Je mag het hele paleis volhangen met roze hartjes en gouden schilderijtjes. Je mag alle kasten volstoppen met schoenen en tassen en flesjes parfum. Ik zal er altijd voor je zijn en nooit klagen. En als je mij toelaat in je hart, zal ik met je trouwen en babies met je maken.”

En dat was het magische woord. Zo snel als ze kon sprong Tinderella op en trok een joggingbroek en haar Louboutins aan en rende de paleistrappen af. En daar, onderaan de laatste trap stond Tin de Ridder. Hij opende zijn armen, ving haar op en zwierde haar in het rond.

Voor je ‘ze leefden nog lang en gelukkig’ kon zeggen, gingen ze trouwen en kregen ze een prachtige tinderbaby. Hij was de mooiste en liefste baby die er ooit in het koninkrijk geboren was. Tin en Tinderella waren heel gelukkig samen. Samen vochten ze tegen boze buurdraken en gemene trollen die het koninkrijk bedreigden. Ze kochten een auto en een nieuwe keuken en leefden nog lang en gelukkig….

Tot Tinderella op een dag de telefoon van Tin zag liggen en deze net op dat moment kort oplichtte. Ach, even kijken kon toch geen kwaad? Ze hadden geen geheimen voor elkaar. Ze drukte op de homeknop. “Zin in vanavond, Tinny. Kan niet wachten…..;-)”
What the….?!?!?!

Leave a comment.

Heleen Folgering's picture
Heleen Folgering
VerLiefd op Haarlem, verliefd op schrijven maar altijd bezig met andere zaken. Tot ik ga zitten en ga schrijven.

Ontvang iedere week een gratis verhaal!

Laat je inspireren door de beste schrijvers en ontvang de nieuwste verhalen per mail!
Geef je op en je krijgt wekelijks een gratis verhaal opgestuurd.

 

Ja, dat wil ik wel   Of bestel het magazine

Het podium voor jouw verhaal

De Verhalenmakers is een sociale onderneming met als belangrijkste doel: bijdragen aan verbinding.

Wij bieden een podium voor verhalen, schrijvers en professionals omdat we geloven in de kracht van storytelling.

Ben je een schrijver of wil je graag schrijven?
Meld je aan!

Twitter

RT @JetPeep: Wat moet een stadse puber nu op het Franse platteland. Saai? Integendeel. Lees zijn avontuur https://t.co/JjsrpPC1w5 https://t…
De Verhalenmakers (3 years ago)
Tnx @CarienTouwen voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd op https://t.co/UX4u38lwNw. Kom maar door met die mooie verhalen!
De Verhalenmakers (4 years ago)
Tnx @HaarlemseZaken voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd. Kom maar door met die mooie verhalen! https://t.co/12HeDI8DRf
De Verhalenmakers (4 years ago)
Yes! https://t.co/ytcegbvBAv
De Verhalenmakers (4 years ago)
Mooi begin van een nieuw #verhaal https://t.co/6aPxB6LDjH
De Verhalenmakers (4 years ago)

@social #media

Contact

De Verhalenmakers

info [at] verhalenmakers.com
of ga naar de contactpagina